4 juli 2024 – Het zonnetje scheen al toen om 7 uur de wekker ging. Door de spleetjes van de rolluiken was dit de eerste veel belovende dag qua weer. Dus we gingen vandaag klettersteigen. Maar eerst moesten we natuurlijk ontbijten. Een echt fout Italiaans ontbijt. Zo zoet dat je tanden er uit ploffen. We maken toch nog een broodje om mee te nemen en scoren nog wat fruit.
Na het ontbijt maken we ons klaar voor het grote avontuur en dat was het zeker. Vanuit het hotel lopen we naar de stoeltjes lift Col de Varda. Het eerste uur omhoog lopen krijgen we daarmee gratis. Oh nee, we betalen 11 euro per persoon om 400 meter hoger uit te komen.
Boven aangekomen zoeken we eerst een Geocache, maar omdat het gisteren zoveel heeft geregend werden we daar zo nat van dat we snel opgaven. Verder met het begin van de route die Alberto Bonacossa heet. Hij nam deel aan de Eerste Wereldoorlog, kreeg de zilveren medaille voor militaire moed en bereikte de rang van groter genie. Deze intensieve, maar indrukwekkende klimtocht/wandelroute is naar hem genoemd en gaat dwars door het puntige Cadinigebergte.
Het eerste deel gaat over een goed uitgesleten bergpad langs de flank van de Cima Cadin della Neve, genaamd “Grave delle Misurina”. Op het einde volgt onze eerste klim: via een smal, steil bergbekken (“Cadin di Misurina”) bereiken we “Forcella Misurina” (2395m). Deze eerste klim is gedeeltelijk beveiligd met staalkabels. Bovenop hebben we een prachtig uitzicht op de tre cime ook wel de drie zinnen.
Voor de afdaling trekken we onze klimbroek en ferrata set aan. Nu was het weer steil naar beneden. Over een steil stuk dalen we met staalkabels af door een smalle bergkom. De route draait vervolgens naar rechts (oost), over een klein plateau en verder naar beneden onder overhangende rotsformaties (opnieuw staalkabels). Hierna dalen we in bochten steil af naar een groot bassin genaamd “Cadin della Neve”. We zitten nu midden in de Cadini-groep.
Op het laagste punt van het pad kruisen we wandelpad 118. We zouden kunnen kiezen om hier naar de beneden te lopen, maar we vinden het nog veel te leuk en beginnen aan een afwisselend steil omhoog over rotsblokken en grind. Drie stalen trappen helpen tijdens de vermoeiende maar leuke klim naar onze tweede passage van de dag: “Forcella del Diavolo” (2380m).
Bovenaan gekomen zijn we de weg kwijt. Het Duits sprekende stel wat ons had gepasseerd liep al een stuk lager over een groot sneeuwveld naar beneden. Ik ga op zoek naar de route maar kom niet al te lang daarna tot de conclusie dat we echt naar beneden moesten. Zo steil door de sneeuw was gaaf, maar best gevaarlijk. We werden gevolgd door een familie die ons volgde en niet het Duitse stel. Deze waren veel te ver naar beneden gegaan. Uiteindelijk komen we op het punt waar we naar “Rifugio Fratelli Fonda Savio” (2359m) kunnen klimmen via nog een paar staalkabels, maar kiezen er voor om hier onze boterham te eten en daarna met de afdaling naar Misurina te beginnen.
De weg terug naar de vallei is weliswaar lang, maar niet moeilijk. We zijn anders best wel moe en het grind en grotere stenen doen onze voetjes geen goed. We lopen wel langs een prachtige alpenwei waar heel veel verschillende bloemen in bloei staan.
Het laatste stuk naar het meer worden we vergezeld door 3 koeien. Af en toe een beetje op drijven, zodat ze ons de weg konden wijzen. Het laatste stuk ging door een kletsnat bos, waar we af en toe moesten steentje hoppen of over twee boomjes moesten oversteken.
En dan eindelijk komen we bij het meer aan waar ons hotel aan staat. Jammer voor ons moesten we nog het halve meer rond, om dan uiteindelijk het einddoel te zien. Kei kapot bestellen we een pintje in de hotelbar. Checken we de route dan hebben we maar 15 kilometer afgelegd. Het lijken er in ieder geval een stuk meer.
Vanavond niet uit eten, maar snaaien. We hebben nog even een kaasje gehaald bij de Spar. Oh ja ook nog wel wat meegemaakt. Komen we bij de kassa staat er een Italiaans gastje. Niets in zijn hand dus wij gooien onze kaas op de band. Krijgt hij ineens van iemand achter ons een heel mandje aangereikt. Wij laten onze kaas gewoon liggen en kijken hoe asociale vader en moeder er op reageren. Een aantal Italiaanse kreten volgde, maar wij hadden al afgerekend. Dus alweer een tip voor iedereen. Als je boodschappen gaat doen in Italië, dan zet je je kind bij de kassa zodat je meteen met je compleet gevulde kar kan voorkruipen.
Terug in het hotel maken we de snaai avond compleet. Een lekker biertje en diverse kaasjes met mosterd, chips en nootjes. De spiertjes van de midlifers doen nu al zeer. Kijken of we morgen nog uit bed kunnen?