15 april 2004 – Vanmorgen moesten we weer heel vroeg op om naar het vliegveld van Lukla te lopen. Hier waren we binnen een poep en een scheet.
Best wel gaaf dit vliegveld. Vooral hoe het er hier aan toe gaat. Ze zijn bang voor aanslagen, dus ze hebben een Nepalese incheck bedacht. Eerst werd alles gewogen op een paar groente weegschalen om daarna weer alles op een soort van balie te donderen. Daarna mag je alles weer uitpakken en als je niet snel zat bent dan regelen ze het zelf. Alles wordt door gesnuffeld en daarna mag je zelf alles weer inpakken. Stickertje erop en weg is je bagage.
Daarna werden kregen we nog even een inwendig onderzoek dachten we. Stonden er een paar met van die mooie blauwe plastic handschoentjes. Maar dat viel mee. We moesten nu nogmaals onze handbagage uit alle tassen halen en jawel toen mochten we door naar de wachtruimte.
Na wat landingen van hele oude Russische helicopters, recht voor ons neus, kon onze twinotter van jawel “Yeti airlines”, dan eindelijk landen. Hup, hup alle Japaners eruit en toen mochten wij erin. De bagage werd er ergens bijgepropt en toen was het alweer tijd om te vertrekken. Dit was één van de spannendste dingen van de vakantie.
De start en landingsbaan van Lukla is 300 meter lang en schuin aflopend. De vraag is dus, “Gaat ie het halen”? We zaten met 20 personen in dit kleine vliegtuigje gepropt. We probeerde de stoelleuningen weer recht te krijgen en het werd tijd om te gaan. De lampjes “verboden te roken” en “fasten your seatbelts” gingen aan. Alleen waar waren de gordels? Dus dat lampje kan wel uit.
De piloten stonden met zijn tweeen vol op de rem en het toerental van de twinotter ging hard omhoog. Zeg maar vol gas. En dan in één keer de remmen los en wegwezen. Binnen tweehonderd meter waren we al los van de grond.
Jezus wat gaat dat tekeer hier boven de bergen. Na een kwartiertje had ik al last van overgeef neigingen. Gelukkig kon ik het nog een kwartier ophouden tot aan Kathmandu. Vol gas ging het kleine vliegtuigje naar beneden. Even recht hangen en landen. Om 8 uur vanmorgen stonden we alweer in Kathmandu. Een ervaring rijker en wat kilo’s lichter.
Vanaf het hotel zijn we met de taxi naar Quatar airways gegaan. We waren eigenlijk nadat we ook 4 dagen rust hebben gehad in Namche klaar met de reis en wilde ze snel mogelijk terug naar Nederland. Daarbij kwam ook nog eens, dat het in de hoofdstad onrustig was. Bomaanslagen en demonstraties waren aan de orde van de dag. Na een uurtje wachten waren we dan eindelijk aan de beurt. Alles werd genoteerd en we moesten om half vijf vanavond terug komen. Dan maar Thamel in.
Hier hebben we cadeautjes gekocht en nog wat biertjes gedronken. Om half vijf waren we weer terug bij Quatar airways. Hier werd ons medegedeeld dat het niet mogelijk was om eerder te reizen. We konden nog wel tot aan Londen komen, maar er was geen vliegtuig vrij naar Amsterdam. Oh ja het kosten ons 189 euro extra. Dan maar in onze tuin van het hotel bier drinken.
’s Avonds hebben we in Thamel met de hele groep gegeten. Mieke en Peter waren al ziek, dus de groep was wat kleiner dan normaal. Wim had voor Sandra wat boeken gekocht, zodat ze zich wat beter kon voorbereiden op haar volgende reizen.
Na dit uitstapje ging iedereen naar bed, behalve Frank en ik. Wij hebben een fles whiskey leeggedronken en zijn toen naar Sandra gestapt. Hebben ons hart gelucht en haar verteld wat wij niet goed vonden en wat wel. En hopen dat ze geleerd heeft van deze inschattingsfouten. Nog even de laatste druppeltjes whiskey wegdrinken, even kotsen en slapen.