Een nieuwe dag, een nieuw avontuur. We worden wakker met een heerlijk zonnetje dat meteen door de kamer naar binnen valt. Het is sowieso een speciale dag, want Karin wordt vandaag 51. Groot feest in Ortisei. Nou ja, vooral op haar telefoon. Want tegenwoordig kun je je moeiteloos de hele dag bezighouden met felicitaties via social media. Ping hier, appje daar, hartjes overal. Dank jullie wel. Ze voelt zich ver van huis toch wel echt jarig. Na het eerste telefoontje van Annemarie en Raf kreeg ze toen we op de bus stonden te wachten telefoontje nummer twee van Pa..
Na dit telefoontje stappen we weer op de bus naar Ortisei. Bij Alpine Rental halen we de ski’s uit de locker en lopen vervolgens via het marktplein richting de roltrappen die ons naar het dalstation van de Seceda brengen. In de cabine zitten we samen met een Duits stel. Halverwege, bij Furnes, moeten we overstappen op de gondel omhoog.
Hier is het druk. Dat was afgelopen zomer al zo, en in de winter blijkt het niet veel anders. Toch valt het allemaal mee en na drie kwartier staan we dan eindelijk boven. En dan… wauw. Strakblauwe lucht, de Seceda-pieken scherp afgetekend tegen de hemel. Dit verveelt echt nooit.
We beginnen aan de eerste afdalingen van de dag, maar eerlijk is eerlijk: na twee dagen skiën voelen de spieren deze ochtend wat stram aan. Zowel bij mij als bij de jarige job gaat het in het begin voor geen meter. Even doorbijten dus. We pakken daarna de stoeltjeslift helemaal naar de top van de Seceda en laten daar de ski’s even liggen. Tijd voor het uitzicht.
We lopen naar de bekende rand en genieten opnieuw van dat spectaculaire panorama. Na even wachten komt er een snowboarder langs die we vragen om een foto van ons te maken. Het is hier duidelijk rustiger dan in de zomer. Je merkt dat de meeste mensen hier vooral komen om te skiën, niet zozeer voor de natuur. Wij nemen die er natuurlijk wél even bij.
Daarna skiën we helemaal naar beneden richting St. Christina. Het eerste stuk denken we een blauwe piste te pakken, maar na het afzetten van mijn skibril zie ik ineens dat het bordje helemaal niet blauw is, maar zwart. Karin komt daar even later ook achter. Toch doet ze het geweldig en komt ze zonder problemen beneden. Onderaan gekomen zie ik dat bij Karin haar helm-bandje nog gewoon los hangt. Ik kan het natuurlijk niet laten en zeg:
“Als je de volgende keer nog een zwarte piste doet, moet je je kinbandje wel vastdoen hè.”
Terwijl ik dat zeg, voel ik automatisch even aan mijn eigen helm. En ja hoor, mijn kinbandje hangt net zo los.
We kijken elkaar aan en moeten allebei lachen.
We dalen verder af en stoppen voor iets wat we eigenlijk nooit doen: apfelstrudel en wat te drinken bij één van de hutten langs de piste. Maar ja, het is feest, dus een gebakje kan geen kwaad. De serveerster had heel snel door dat wij Nederlands waren en dat was ze zelf ook, dus het bestellen ging ineens een stuk gemakkelijker. Ook al zitten we lekker in het zonnetje, toch kregen we het al snel koud en besluiten om snel weer door te gaan.
Vlak voor St. Christina nemen we de lift omhoog naar Col de Raiser en van daaruit weer terug richting de Seceda. Vervolgens pakken we de lange afdaling terug naar Ortisei. Karin neemt vanaf Furnes de lift naar beneden, ik ski door en wacht haar beneden op. We houden het voor gezien vandaag. De zwabber knieën moeten rust hebben.
De ski’s gaan weer terug in de locker en zo komt er een einde aan opnieuw een prachtige skidag onder een strakblauwe hemel.
Precies wanneer we het plein van Ortisei oplopen, komt de bus eraan die ons terugbrengt naar het hotel. Perfecte timing. Daar nemen we er nog eentje op Karin haar verjaardag, doen een dutje en maken ons klaar om lekker te gaan eten.
Ik had met de eigenaresse afgesproken dat ze tijdens het toetje een spuitfontein komen brengen en dt ze Karin daarmee extra in het zonnetje zetten. En jawel deze keer ging het goed. Anderhalf jaar geleden was ik ook hier jarig en toen waren ze mij vergeten en stonden later die avond voor onze deur te zingen.
Karin met een rood hoofd en applaus van de hele zaal.