Terhills

Terhills

23 januari 2024 – Na een lekkere nacht stonden we weer om 9:00uur naast ons bed. Tijd om de spulletjes weer bij elkaar te rapen en richting huis te gaan. Maar eerst natuurlijk weer het uitgebreide ontbijt. Ons viel op dat het hier nog best druk was op deze doordeweekse dag.

Na het ontbijt checkte we uit en reden we binnendoor naar Maasmechelen. We gingen een rondje shoppen bij de Maasmechelen Village. De weg naar Maasmechelen Village was gevuld met benzine pompen. Niet normaal hoeveel pompstations je hier kunt vinden. Een half uur later stonden we op de rustige parkeerplaats. Heerlijk om hier rond te lopen vandaag. Er is eigenlijk niets te doen en dat vinden wij heerlijk. Geen geduw en op je gemak eens zoeken naar de ene aanbieding. Echter zijn er altijd een paar mensen die dan ook denken dat de wereld alleen om hun draait. Gewoon duwen om er door te kunnen terwijl er overal in de winkel plek genoeg is. Het zal wel de opvoeding zijn???

Nadat we de meer dan 100 premium- en luxemerken hadden gezien hebben we een bezoek gebracht aan het National Park Terhills. Dit park ligt langs het Maasmechelen Village. Een kwart eeuw geleden was hier de steenkoolmijn van Eisden nog op volle toeren aan het draaide. Vandaag de dag ziet het landschap er helemaal anders uit. Je hebt hier een verrassend landschap van ‘bergen en meren’ met spectaculaire panorama’s.

We starten met een Lab Adventure en lopen zo om de lange Terril heen om deze aan de achterkant te beklimmen. Terril is een Vlaams woord voor steenberg. Een kunstmatige berg nabij mijnen waar de niet gebruikte steenkool of steenafval werd gedeponeerd. Er liggen er hier vier en met de Lab Adventure beklimmen we de Lange Terril.

Maar eerst lopen we langs het Ecotron van de Hasselt University. De Ecotron bestaat uit 13 hoogtechnologische ecosysteemkamers waarin verschillende klimaatscenario’s nagebootst kunnen worden. De Ecotron valt nogal op in het landschap en dan vooral de bovenkant, want de onderkant is een spiegel en die valt helemaal weg. Volgens Karin leken de bovenkantjes net op onze paraplu.

Daarna lopen we door naar het Terhills Resort by Center Parcs en via de parkeerplaats komen we bij diverse trappen die ons via een bos naar de top leiden. Het is zweten en puffen, maar op de top hebben we een mooi uitzicht op het omliggende landschap van de Maasvallei en van het Nationaal Park Hoge Kempen. Nadat de sneeuw is gesmolten was het nu een flinke modderpoel bovenop de berg.

Na een paar foto’s op de top zijn we maar weer naar beneden gewandeld. Beneden zoeken we enkele plassen om de schoenen weer een beetje schoon te krijgen, waarna we de auto starten om terug te rijden naar Waalwijk.

We hebben weer een paar mooie dagen in Maastricht gehad.

Sint-Servaasbrug

Rondje Maastricht

22 januari 2024 – Na een heerlijke nacht zijn we rond 9 uur opgestaan. Lekker even niets en later schuiven we aan bij het ontbijt. De kosten zijn 21,50 euro per persoon, maar dan heb je ook wat. Het is zo gek niet te bedenken of het stond er. We zitten dan ook een dik uur en namen het ervan. Daarna nog even naar de kamer en dan op pad richting het centraal station van Maastricht. De witte wereld van gisteren was in een nacht verdwenen en ingeruild voor buien en wind.

We nemen bus 7 die voor het hotel stopt. Jammer dat het net begint te regenen. Dus we nemen de paraplu’s mee uit de auto en dat is maar goed ook, want vandaag hebben we die soms wel nodig gehad. 5 minuten later stopt de bus. Even met de bankpas inchecken en bij het uitstappen weer uitchecken met de bankpas. Wat is dat tegenwoordig gemakkelijk geworden. Vroeger moesten we eerst een strippenkaart kopen of een los kaartje. Nu kun je zo instappen en gaan.

Bij het centrale station stappen we uit en beginnen we aan de stadsrondewandeling. Een wandeling van 7 kilometer volgens de maker. Echter heeft deze even vergeten te vertellen dat het vanaf de cache ook nog minimaal 2,5 kilometer terug is naar het station.

We lopen langs enkele historische en mooie plekjes in Maastricht. Via 16 waypoints komen we zowel op toeristische trekpleisters als op enkele rustige pittoreske plekjes. Onderweg was er genoeg gelegenheid voor rusten en dat doen we dan ook op het Vrijthof. Bij Brasserie Monopole zoeken we binnen een plekje voor koffie en een stukje Limburgse vlaai. Ook een mooie gelegenheid om even van de toiletten gebruik te maken alvorens we vol en voldaan weer verder struinen door de stad.

Maastricht mag zich tot één van de oudste steden van Nederland rekenen en dat merk je ook op elke hoek. De voormalige vestingstad is heel leuk om te ontdekken. Na het Vrijthof lopen we richting de Markt en daarvandaan door richting de oude Sphinxpassage. De Sphinxpassage is een 120 meter lange overdekte passage. Bijna 30.000 tegels brengen de Maastrichtse keramiekindustrie in woord, beeld en objecten tot leven.

Tijdens onze wandeling horen we vele talen voorbij komen. Frans, Vlaams, Engels, Limburgs en nog wel een paar. De vele gevels van de gebouwen tonen de geschiedenis van de panden. Maar tijdens het omhoog kijken moeten we vooral uitkijken waar we lopen, want de kinderkopjes staan zeker niet altijd waterpas.

Uiteindelijk eindigt de wandeling bij Fort Sint Pieter. Bovenop de vestingwal was de geocache verstopt. Deze werd na enig zoeken gevonden waarna we terug liepen het centrum van Maastricht in. 

Daar moesten we nog even gaan kijken in Boekhandel Dominicanen. Sinds 2006 zetelt boekhandel Dominicanen in de eeuwenoude Dominicanenkerk te Maastricht. Men noemt dit ook wel de mooiste boekhandel van de wereld!

Terug op de Markt zoeken we naar de bushalte. Jammer dat de bushalte tijdelijk niet beschikbaar was en dat er verderop een tijdelijke bushalte is. Daar zagen we bus 7 aankomen. Dus eerst maar even vragen of deze naar v.d. Valk reed. De chauffeuse beantwoorde dit positief en zo checkte we snel in.

Terug bij het hotel starten we de auto. Honger hadden we niet, want de Limburgse vlaai lag nog steeds zwaar in de maag. Dus Bier, kaas, worst en chips bij de Lidl gehaald. Nog even een Affligem besteld in de hotelbar en zodoende hadden we bierglazen. Hup de voetjes omhoog. Wat bloggen, loggen en daarna onder een heerlijke warme douche.

Sint Pietersberg

ENCI groeve Sint Pieterberg

21 januari 2024 – Na een korte nacht stonden we vanmorgen een beetje brak op. Om 3:00 uur lagen we in ons bed na een gezellige verjaardag van Karin. Na het ontbijt ruimde we nog even wat op en bezocht ik nog even snel de glasbak. De dames hadden weer genoeg wijnflessen leeg gemaakt en de heren hadden zich ook niet echt ingehouden, met anderhalve krat bier.

Rond half één reden we richting Maastricht. Bij Best stonden we stil in de file. Een flinke aanrijding waar veel politie, brandweerwagens en een ambulance naar toe kwamen. Langzaam aan kwamen we steeds dichter bij de zwaailichten en na een half uur kon het gas weer naar beneden.

In Maastricht ligt echt nog veel sneeuw. We staken de Maas over en reden nog even langs het kasteeltje van André Rieu. Het huis met de Torentjes is een deels 16e-eeuws kasteelachtig landhuis op de oostflank van de Sint-Pietersberg aan de Maasboulevard. Een goeie kilometer later draaien we rechtsaf naar de Parkeerplaats van Natuurmonumenten bij de ENCI groeve. De slagboom gaat automatisch open en met camera registratie wordt op het einde bepaald hoe lang je bent geweest.

Sint Pietersberg

De weg loopt ligt omhoog en lag vol met sneeuw en ijs. Een mooie gelegenheid om even met de auto en winterbanden te voelen hoe de Mazda het doet. Geen centje pijn. Zonder enig probleem ploegde hij door de sneeuw en kwamen we even later op parkeerplaats D’n Observant.

We wisselde even de schoenen om en begonnen met de wandeling. Het begon na een klein stukje vlak naar de andere kant en daarna meteen met een pittige klim de Sint-Pietersberg op. Op de top stond een stevige wind en overal zie je mensen met de slee naar beneden gaan het Popelmondedal in. Ook wij dalen weer af richting de Duivelsgrot. Deze oude grot dateert uit de Middeleeuwen en heeft een klein gangenstelsel in de Sint-Pietersberg.

We klimmen aan de zijkant van de Duivelsgrot omhoog, maar daar lopen we tegen een hek met prikkeldraad aan. We moesten dus weer afdalen om even later weer via een trap terug omhoog te lopen. We kregen het in ieder geval flink warm van.

We lopen nog een een dikke kilometer door de smeltende sneeuw en komen bij de Kiekoet vogeluitkijkplek op de Sint-Pietersberg. De oehoe is de grootste uilensoort van Europa en broedt sinds 1997 in de Oehoevallei. Vanaf de Kiekoet kun je met de verrekijker turen naar de oehoe. We proberen het, maar we vinden er geen. Waarschijnlijk ook, omdat er hier een ijskoude wind staat. We besluiten dan ook dat we langzaam richting auto gaan lopen.

Even later staan we op het uitkijkplatform. Het platform symboliseert de voortzetting van de vroegere Luikerweg, die door de mergelwinning is verdwenen. De Luikerweg was een oude handelsweg. Vanaf het platform zie je de verschillende meertjes in de groeve. We dalen af over de imposante groevetrap naar beneden.

Aan het eind loop je nog een stukje door de uitgehouwen groeve. Met het waterige zonnetje lijkt het net of je door een piramide in Egypte loopt.

Terug bij de auto rijden we nog een kleine 10 minuten naar ons hotel. Daar aangekomen checken we in en krijgen we nog een gratis upgrade. We reserveren een tafeltje en relaxen even in onze ruime grote kamer.

Karin had het koud en duikt de badkamer in waar we een mooi bad hebben staan. Precies op tijd kwam ze eruit. Aankleden en door richting het restaurant. We nemen beide het 3 gangen menu. Carpaccio, hamburger en een toetje. Het leuke van de van der Valk Exclusief app is dat we 5 euro p.p. korting krijgen en bij elke boeking een gratis welkoms drankje.. Dat is toch weer 16,20 euro korting door alleen de QR code te laten scannen.