23 januari 2022 – Vannacht een paar keer zwetend wakker geworden. We zullen maar zeggen dat de donsdekentjes van de Fletcher goed werken. Om acht uur ging de wekker en stonden we op om ons klaar te maken voor het ontbijt buffet in het restaurant.
Zoals afgesproken mochten we om half negen langs het buffet. Bij de ingang werden we opgevangen door een medewerker van het restaurant. Ons werd duidelijk op het hart gedrukt dat het niet de bedoeling was om meerdere keren terug te komen. Dus wat je wil eten in één keer op je dienblad leggen. We schoven aan in de rij van drie Limburgers die al een flinke tijd an het laaien waren. Echt grof overdreven laaien. Hoezo eet je ’s morgens 4 sneeën brood, 2 croissants, 3 harde broodjes, 3 eieren en 3 bakken koffie per persoon??? Echt weer het foute Nederlandse gedrag als je het mij vraagt. Moet wel eerlijk bekennen dat ook wij een broodje extra meenamen voor de middag, maar zo’n vol dienblad dat ie bijna 2 keer moest lopen is wel wat anders.
Het was ongeveer tien uur toen we helemaal klaar waren om de dag te beginnen. Rugzak op en via de zijdeur het hotel verlaten. Het was weer net zo grijs als de afgelopen dagen. Denk dat ik 5 dagen de zon niet heb gezien. Via Burg Haamstede reden we naar boswachterij Westerschouwen en parkeerde de auto op de al volle parkeerplaats bij de rotonde. Nog even naar het toilet en dan starten we aan deze mooie bosroute vanaf het informatiepunt van Staatsbosbeheer. De Boswachterij Westerschouwen, de Meeuwenduinen, de Verklikkerduinen en de Vroongronden vallen allemaal onder de Kop van Schouwen. Deze natuurgebieden vallen onder streng, beschermende wetgeving. De hele Kop, met uitzondering van het strand en de zeereep, is beschermd Natuurmonument. De totale route is ongeveer 9,5 km.
Het begin van de route ging door het mooie bosgebied en niet veel later stonden we op de hoogste duin te kijken naar een galopperend zwart paard op het gladde strand. We liepen naar beneden en genoten van de weidse ruimte. Mooi is dit alleen op foto’s komt dit nooit over. Dit moet je echt zelf beleven. Een kleine kilometer verder liepen we het strand af om weer de bossen in te verdwijnen. Een rare gewaarwording is dan dat we op een compleet aangelegde voetpad liepen. Hoezo een voetpad dwars door het bos?
Alle caches en waypoints van de multi werden snel gevonden. Allen toen kwam nummer 5 en die konden we maar niet vinden. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog eens enorme darmkrampen en het moest eruit. Nergens beschutting en alleen maar hoge duinen. Dan toch maar een pad omhoog ingerend en zodra het kon…… Een hoop poep saté lag daar te dampen. Komen er gvd. stel aangewandeld. Even stil wegduiken en gelukkig werd ik niet gespot. Ze waren veel te druk met kletsen. Wat een gedoe allemaal en toen schoot er een flinke pijnscheut door mijn borstbeen. Aan mijn rechterzijde van boven naar beneden. Het leek wel of er een mes ingestoken werd. Al eerder gehad in Valkenburg en dat deed toen een kwartier flink pijn. Toch maar weer broek omhoog en snel naar beneden met een pijnlijk lijf. Karin was nog steeds aan het zoeken. Gelukkig kon ik zo mijn gedachte verzetten en na 10 minuten hadden we dan eindelijk die stiekem verstopte cache uit het hek gepeuterd. Nog even zitten en toen de pijn was weggetrokken zijn we doorgelopen naar de uitkijktoren.
Vanaf de uitzichttoren de Blinkert hebben we mooi uitzicht over de omgeving. De uitkijktoren is gebouwd door de Waterleidingmaatschappij als een soort kroon op de aanleg van de waterleiding en het pompstation. Het duin waarop de toren werd gebouwd is de Blinkert. Het is de hoogste duintop van het omliggende duin- en bosgebied. Vanaf de uitkijktoren zien we de bij het hotel liggende Westerlichttoren. De 50 meter hoge vuurtoren is al 180 oud en één van de hoogste van Nederland. Jammer dat het zo bewolkt is. Verschil tussen de zee en de lucht is bijna niet waar te nemen. Via de verrekijker zijn we dan ineens schepen in de lucht, dus dat moet dan wel zee zijn.
We lopen verder en lopen over de Adriaan van de Weijdeweg. Een breed fietspad waar het lijkt alsof er 5 bussen met mensen zijn gedropt. Ik dacht dat het nu niet zo toeristisch zou zijn, maar volgens mij is heel Westerschouwen aan het wandelen. Na de parkeerplaats draaien we rechtsaf en wordt het gelukkig snel rustiger. We doen onderweg naar het beginpunt nog enkele caches en staan zo weer bij het beginpunt.
Wat blijkt… Hebben we het laatste punt als waypoint gezien en moeten we 750 meter terug voor de cache. Shit, weer 1,5 kilometer later staan we weer op dit punt. De schoenen waren na 20.000 stappen nu wel moe en mijn voeten trouwens ook. Tijd om naar het hotel terug te rijden en een heerlijk koud biertje open te trekken.
We reden dwars door het dorp terug en in nieuw Haamstede aangekomen zijn we nog even naar de Westerlichttoren vuurtoren gereden. Niet echt een plek om te bezoeken. We konden nergens parkeren en de weg was ook nog eens opengebroken. Dan toch maar snel terug naar het hotel. Schoentjes uit wat chips, worst, kaas en een heerlijk koude La Trappe.
Om half zeven werd netjes en op tijd ons gratis 3 gangen menu gebracht. Wat een super service (foutje) van Fletcher.
Nog even Wie is de Mol kijken en daarna duurde het niet al te lang alvorens de luikjes dicht vielen. Vannacht blijft de raam lekker open en gaat de klimaat regelaar op de kamer uit.
In nieuw Haamstede liggen twee Fletcherhotels op 100 meter afstand. Wij hadden het strandhotel geboekt. Een splinternieuw hotel met luxe kamers. Na het inchecken, het afspreken van de ontbijttijden en het avondeten bestelde meteen de borrelplank en twee La Trappe blonde biertjes. Altijd handig deze glazen om die het hele weekend te gebruiken. De borrelplank werd netjes op de kamer gebracht.