The MusicBox

Op naar huis

Een weekje Limburg zit er op. Maar dan gooien wij niet de bagage in de auto en rijden meteen naar huis. Nee wij gaan lekker binnendoor en zoeken dan nog even wat leuke avonturen op de terugweg. Zo ook vandaag. We zijn vanaf Valkenburg naar het noorden gereden.

Eerst nog even uitchecken bij het Black Label hotel in Valkenburg. Een goed hotel waar wij het prima naar ons zin hebben gehad. Lekker modern en goede kamers. Anders dan in alle andere hotels. De jeugd heeft de toekomst en die runnen het hotel. 3 nachten, met prima eten en drinken. Het enige wat me tegenviel is dat ze geen eigen parkeerplaats hebben en dat je dat dus 9 euro per dag kost.

Helaas is Valkenburg in de Corona tijd niet zo leuk als dat we het er 16 jaar geleden hebben gehad. Alles ligt een beetje op z’n gat. Maar gelukkig houden wij van het Geocachen en dan heb je daar wat minder last van.

Maar goed, nu weer op naar Waalwijk en huis. We zijn eerst eens even gaan zoeken welke leuke Geocaches we tegenkwamen en daar zijn we eens heen gereden. In de bossen bij het plaatsje Kessel liggen twee caches met veel favorieten punten. Waar is de Mol? en The music box. Twee Limburgse toppers.

Aangekomen bij de eerste van de twee parkeren we in een bospad. Hier is een mooie plek om de auto te parkeren en dat was maar goed ook, want zo kon de grote tractor erlangs die even later over dit zandpad wilden rijden. Enkele meters in het bos vind je dan een grote ammo box met daarin een klein molletje en 3 draden. Al snel hadden we door dat we een soort kruis bepaling moesten maken en waar de drie draden kruisten moesten we de cache vinden. Even alle bomen bekijken en al snel hadden we drie ankerpunten gevonden. Op naar het midden en jawel daaronder zat moeder mol in de grond. Ook de molletjes waren leuk en dus kreeg deze cache van ons een favo punt.

200 meter van waar is de mol ligt een andere topper. The music box. Even goed lezen om deze ten eerste te openen. Daarna was het draaien aan de vier aanwezige muziekdoosjes. De deuntjes kwamen bekend voor maar hoe deze alle vier heten was wat lastig. Het internet hier in de bossen hielp ook al niet mee, dus dat was een probleem. 2 wisten we er zeker, over één twijfelde we en de laatste was onbekend. Even wat draaien met het slot en klik hij ging open. Bleek toch dat we er 3 van de vier meteen goed hadden.

Het was nog vroeg nadat we deze twee gevonden hadden en we besloten om verder te rijden naar een trailtje in de bossen van Kronenberg. Hier is enkele jaren geleden een wandeling uitgezet. Oorlogssporen Kronenberg genaamd. Allemaal pittige caches, waarbij flink gezocht moest worden. Originele cache container, hengelen en af en toe flink zoeken. De route is 6 kilometer maar verder dan cache 13 zijn we niet gekomen aangezien het toen al redelijk laat werd. We moeten dus nog een keertje terug om de trail af te maken.

Halverwege hebben we nog een cache gedaan die niet tot de serie hoorden. Een grote kist werd uit de grond gehaald. En daaronder woonde een hele muizen familie. Allemaal kleine veldmuisjes met moeder muis. Moeder muis was als eerste uit de kist gesprongen en leit haar kroost gewoon achter. De kleintjes konden niet uit de kist komen, dus deze hebben we maar geholpen. Nu kon de container weer terug in de grond en hebben hem weer toegedekt. Wie weet komen de muisjes weer terug?

Op richting Brabant en nog even langs ons moederke. drie keer gebeld, maar toen we alsnog door Gemert reden er toch maar even langs. Helaas niet thuis. Net nog in Gemert zie ik een bekende auto rijden. “Zal ze dat zijn”, zei ik tegen Karin? En jawel hoor. De achtervolging kon ingezet worden. Knipperen met de lampen en erachter weaven maakt niets uit. Ze heeft het niet door. Pas nadat we voor de deur een paar keer claxonneren kregen we haar aandacht. Nog een paar uur lekker zitten kletsen en afgesloten met Pizza, Kapsalon en een lekkere bak zoetzure kipfile.

Rond een uur of tien waren we pas thuis van onze rit vanaf Valkenburg naar Waalwijk. Maar de laatste dag was ook weer een toppertje….

Kasteel Schaloen

Maastricht en Schaloen

Zoals we gisteren al hadden gemeld zijn we vandaag naar Maastricht gereden. Nadat we opgestaan waren moesten we natuurlijk eerst even ontbijten. We hebben de spulletjes gepakt en naar Maastricht gereden. We wilde lekker gaan struinen door Maastricht dus hadden we een Geocache uitgekozen die veel favo punten had. Een mooie wandeling langs de stadsmuren van Maastricht.

Deze multi voerden ons naar het oude Maastricht. Het Maastricht dat zo vaak en langdurig belegerd werd. Het Maastricht dat muren nodig had om zijn bewoners te beschermen. De route was ongeveer 2 Km en in ongeveer 1,5 uur liepen we langs de oude muren (of wat er nog van over is). Zo kwamen we langs de Vrouwenwal, Helpoort, Leeuwenmolen en diverse hofjes. Ik moet zeggen dat dit een mooie afwisselende wandeling was. Toen we de kleine (mini) cache gevonden hadden zijn we op een verwarmt terras gaan zitten voor een bakkie koffie. Hier konden we het volgende avontuur uitzoeken en dat werd de Meestreechter Steinkes.

Tijdens deze cache kregen we de kans om hartje Maastricht anders te verkennen. We moesten gevelstenen zoeken in het hart van de city vol bruisende winkelstraten en stillere hoekjes. Ook deze route was ongeveer 2 kilometer en we moesten de geven stenen puur op een landkaart zien te vinden. Soms was dat lastig maar uiteindelijk hebben we de cache weer tot een goed eind gebracht.

Onderweg hebben we nog even 2 nieuwe mondkapjes gekocht. Een hele winkel vol hier met allemaal grappige designs.

Na het Maastricht avontuur zijn we terug gereden naar Valkenburg. Daar zijn we op bezoek geweest bij Kasteel Schaloen. We wilden nogmaals de foto maken die we in 2004 ook al hadden gemaakt. Een uurtje rondwandelen rondom het kasteel was lang genoeg. Tijd om een pilsje te gaan drinken in het hotel.

Om zes uur mochten we weer aanschuiven voor het diner. Bij het maken van een foto kreeg ik een steek in mijn rechter borstspier. Zo hé dat deed even zeer. Maar na 10 minuten trok de pijn gelukkig bijna weg. Tijd om even heerlijk te kluiven. Allebei een portie spareribs. Nog een paar keer flink proosten op de afloop van de vakantie. Tijd om morgen weer de spulletjes bij elkaar te pakken.

Valkenburg aan de Geul

Rondje Valkenburg

7 oktober 2020 – Moesten we vandaag ineens tussen 8 en 9 ontbijten. De hele week is het al van 9 tot 10 dus de wekker stond verkeerd. Jammer, maar we zijn ietsje later? Gelukkig was dat geen probleem. We waren dus al vroeg op pad en Valkenburg ingewandeld. De schooljeugd was deze ochtend nog onderweg naar school.

Op richting de Cauberg waar we het eerste waypoint konden vinden. Halverwege de Cauberg is een grote begraafplaats. Hier begon de wandeling. Maar niet alvorens we eerst nog even een kaarsje gebrand hadden bij de Lourdes grot.

Vanaf de begraafplaats ging het steil omhoog via een blubber pad. Niet veel later stonden we bovenop de Cauberg. Vanaf hier moesten we eerst een opdracht uitvoeren bij het Holland Casino. Daarna weer terug om weer helemaal naar beneden te lopen via een ander modderpad. Beneden kwamen we weer langs ons hotel, waarna we voor de tweede keer Valkenburg inliepen.

Hier was het al wat drukker. Maar de terrasjes en winkeltjes waren bijna allemaal gesloten. Na het centrum liepen we door een mooi park aan de oostkant van Valkenburg, waarna we via een stijlen klim bij het sprookjesbos uitkwamen. De opdracht die we hier moesten uitvoeren was zelfs voor ons niet te doen. We namen maar een gemiddeld getal en gingen weer op pad.

Nog even verder omhoog richting de Juliana toren. Niet verrassend dat ook hier weer alles gesloten was. Weer stijl naar beneden om uiteindelijk via een blubber mountainbike pad omhoog te lopen. Hier vonden we geen opdracht. De conclusie was dat we bij het sprookjesbos iets verkeerd hadden gedaan. Even rekenen en weer terug naar beneden. Nog één kleine klim en ja hoor daar lag de grote munitiekoffer. Terug bij het hotel hadden we twaalf kilometer door het Limburgse land gewandeld.

Moe maar voldaan was het tijd om even koffie met Limburgse vlaai te eten en de parkeermeter weer te updaten. Nog twee Leffe mee naar de kamer en uitrusten van de wandeling. Aangezien het hier in Valkenburg bijna allemaal gesloten gaan we morgen maar eens in Maastricht kijken.

Na een paar uurtjes relaxen op de kamer, met hier en daar een klein snurkje moesten we weer actief worden. De nettere kleertjes aan en helemaal naar beneden om daar voor het diner aan te schuiven. Tijdens het diner werden we geëntertaind door de plaatselijke sportschool, die het leuk vonden om een actieve huppel training te geven terwijl het hele hotel mee kon kijken. Je moet er maar zin in hebben.

Nu is het toch alweer 20:15u. Nog even TV kijken en dan zullen de oogjes vrij vlot weer dicht vallen.

Limbrichter bos

Lekker nat geregend

6 oktober 2020 – Vannacht was het storm in onze hut. We hadden natuurlijk weer de deur openstaan, maar vannacht werd ik wakker van het gordijn die in mijn gezicht waaide. Na een uurtje denken, van dat komt wel goed uiteindelijk de deur maar dichtgedaan. Na een paar uurtjes was het licht en kon de nieuwe dag beginnen. Eerst even ontbijt en wat scoren voor de middag. Een paar bakkies koffie later was het weer tijd om de spulletjes bij elkaar te verzamelen en de auto weer vol te gooien. Het was half elf en de rest van de dag gingen we vullen met een flinke geocache wandeling.

Op naar het Limbrichterbos. Daar ligt de Blaatschaapjes trail. 28 geocaches in de bossen en langs het bedrijventerrein van Nedcar. Nadat we de auto hadden geparkeerd was de eerste van de caches meteen een domper. Dat begon niet goed en de eerste hadden we dus niet gevonden. Gelukkig ging de rest een stuk beter. De route liep door mooie bossen en helaas ook een groot stuk langs de openbare weg. Het weer werd hier langzaam wat minder. De eerste druppeltje begonnen te vallen. Na dat we weer westelijk liepen hadden we volle wind tegen en werd de regen steeds maar erger. Nadat we alle caches hadden gedaan moesten we het laatste stuk terug naar de auto in volle tegenwind en harde regen. Het duurde dan ook niet meer heel lang voordat we de eerste druppeltjes door de kleding heen voelde druppelen. Bij de auto aangekomen snel de jas uit, kachel op standje turbo en ook nog de airco vol open. Even bijkomen van deze tocht en daarna richting een hele speciale cache.

Een klein stukje van deze trail ligt achter Nedcar een cache met heel veel favorieten punten. Tijd om daar eens even heen te rijden. En geweldig was ie. Eerst even met een magneet de sleutels opvissen. Daarna kon de grote linker kastdeur open. De cache was genaamd TB Kazerne “Spuit 11” . Dus allemaal brandweer gerelateerde spullen in deze kast. Van brandweerwagen tot aan spuitbus. Maar wat nu? Op de spuitbus stond geschreven stap twee. Dus daar maar mee aan de gang. De bovenkant hebben we eraf gedraaid. En ja hoor hier vonden we een ketting. De ketting werd langer en langer en na tien meter ketting was daar dan eindelijk de sleutel voor de andere deur van de kast. Ook deze was weer mooi uitgevoerd in het thema. Met een 9 volt batterij konden we een deurtje openen en sluiten. Jawel die hadden we nog ergens verstopt in de rugzak. Dus hup open het deurtje en zo konden we deze creatieve cache loggen. Echt in topper. Nu weer alles terug brengen in originele staat? Toen dat klaar waren we alweer lekker opgewarmd. Nog niet droog, maar het druppelen is opgehouden.

We reden verder richting Valkenburg. Een half uurtje verder vanaf waar we bezig waren met de caches. Het regende nog toen we het nieuwe Black Label hotel binnen liepen. Precies op het foute uur. 2 andere stellen waren aan het inchecken en nummer twee waren wat oudere mensen. Ik gok ze op een jaar of 70 en die begrepen het allemaal niet zo. Bij het pinnen moest de dame van de receptie tot 3 keer toe het bedrag invoeren, omdat de pin transactie weer eens was verlopen. Maar ook wij kwamen aan de beurt. Nadat we de sleutel hadden liepen we onze kamer binnen. Geen standaard kamer, maar alles in industriële vorm. Karin vond het geweldig.

Even lekker douchen en daarna richting bar, want we hadden er wel weer één, twee of drie verdiend vandaag. Net zo handig dat we na een paar borreltjes meteen aanschuiven voor het diner. Maar niet alvorens we even de mini tafeltennis tafel hebben geprobeerd. We bleken een dagmenu te hebben, zonder dat we dat wisten. OK, dan…. Niet mijn voorkeur, maar het smaakte best wel. Tijd om weer uit te buiken op de kamer. Karin had nog een kaasplankje met rode wijn en ligt nu lekker in bed, “Say Yes to the dress”, te kijken.

Morgen gaan we een rondje Valkenburg doen.

Stationsplein Roermond

Dagje Roermond

5 oktober 2020 – Een super hete nacht, waarbij we op een gegeven moment de balkondeur maar helemaal open hebben gezet om de kamer af te koelen. En dat was heerlijk en nog steeds heerlijk rustig. We werden rond half negen wakker van de wekker en een flinke hoosbui.

Nadat we waren aangekleed, was het op naar het ontbijt. Lekker ontbijten waarbij we niets te kort hadden. Tijd genoeg, want volgens de buienradar werd het pas om 10 uur droog. We waren rond half elf klaar om richting de designer outlet shop te gaan. Toch wel 10 minuten rijden vanaf het hotel. Bij ons duurde het wat langer, omdat Karin haar telefoon had laten liggen in het hotel. Dus even terug en nogmaals zwaaien naar de Duitse politie die de grens aan het bekijken was. Toen we voor de tweede keer richting Roermond reden was de politie verdwenen.

Aangekomen bij de outlet was het de parkeergarage in, mondkapjes op en naar de ingang. Mondkapjes zijn verplicht bij de outlet dus echt iedereen had ze op. Bij de eerste winkel naar binnen de Mammut en daar hebben we een paar chique modelletjes aangeschaft. Na een paar uurtjes rondwandelen hadden we toch weer 4 tassen gescored bij de diverse winkels. Na het shoppen zijn we terug naar de auto gewandeld om daar de spulletjes achter te laten. Daarna zijn we stad Roermond zelf ingegaan om enkele Adventure caches te gaan lopen. Een nieuwe soort Geocaches met een aparte app. die de telefoon even deed leegmaken. De caches lieten ons weer een paar mooie stukjes van Roermond zien, maar nog niet de Roer mond kunstwerk. Dus even googlen. Bleek dat we naar het station moesten. Daar aangekomen was het rustig alleen een andere familie die een lekkere photoshoot hielden. Ze wilden ons ook nog wel helpen aan een foto. Daarna zijn wij ook nog even los gegaan, totdat het begon te druppelen. Tijd om terug te wandelen naar de auto.

Langzaam ging het steeds harder regenen en niet veel later begon de regen door de jassen heen te druppelen. Bij het outlet center aangekomen begon de zon weer langzaam te schijnen. Het was al weer half vier. En na 14000 stappen was het wel weer tijd voor een biertje. Op naar het hotel. Even de natte kleertjes uit en daarna de bar in om een lekkere triple van la Trappe te nuttigen.

Om 18 uur mochten we weer aanschuiven voor het diner. Is het fout als de dame van het hotel ons kamer nummer al weet? “Kamer 136 toch”? Jawel hoor! Het begint op een horeca test te lijken. Een beetje wandelen en daarna pintjes drinken en eten. Vanavond werden we al door het volgende hotel gebeld. “Of we daar wilde eten”? “Natuurlijk vrouwke”, doe ons maar een 4 gangen diner voor morgenavond.

Nu nog even tv kijken, bloggen en zo meteen weer lekker slapen.

2020Beegderheide

Geen Duitsland maar Limburg

Zondag 4 oktober 2020 – Nadat we de reis naar de Saksische Schweiz vorige week hadden geannuleerd reden we vandaag rond een uur of elf richting Limburg. Roermond was het doel en later deze week richting Valkenburg. Het weerbericht voor vandaag was ons enigsinds gunstig gezind. Hop uit bed en de spulletjes in de auto. Als we redelijk vroeg vertrekken dan kunnen we nog een mooi rondje geocachen.

Op naar de Beegderheide. De Beegderheide ligt links van Roermond bij jawel het plaatsje Beegden. Aan de rand van het maasdal, ingeklemd tussen de dorpen Beegden, Baexem en Horn ligt een uitgestrekt natuurgebied: De Beegderheide. De Beegderheide is een gebied met een grote afwisseling aan open heideterreinen en besloten bossen. Karakteristiek voor de Beegderheide is het rijke reliëf en het grote aantal kleine en grote vennen.

Vanaf de start was het even puzzelen wat de CO nu eigenlijk wilden. Het moesten over de hele route projecties gemaakt worden. Elke projectie kwam dan uit bij een poortje, waar we weer een nieuwe tag konden vinden. Maar welke getallen moesten we dan toch gebruiken? Nadat we de eerste fout hadden gedaan, wisten we hoe het moest. Een prachtige afwisselende tocht werd ons voorgeschoteld. Hier en daar moesten we de eikels ontwijken die met een enorme rotgang uit de bomen werden geblazen. Gelukkig ging na de middag de wind liggen en ging zo nu en dan de zon schijnen.

Halverwege de tocht kwamen we nog een groepje andere geocachers tegen. De groep met 6 mensen was op punt zeven aan het rekenen en wij liepen terug, omdat we anders te ver om moesten. Ik ga ervan uit dat zij deze route wel genomen hebben, want we hebben ze later niet meer gezien. Bij het laatste punt kwamen we geen poortje meer tegen dus gingen we opzoek naar de cache. Maar op een boom hing een klein hekje waarop het cache coördinaat stond. Nog even verder dus. Niet veel later hadden we de ammo box gevonden en konden we onze naam in het logboekje zetten. Terug bij de auto was het nog 15 minuten naar het Fletcher hotel op de grens van Nederland en Duitsland.

Een echte grenspost. Een benzine pomp, hotel, fis hand chips en een hele berg vrachtwagens. De vrachtwagens stonden natuurlijk te wachten totdat ze op maandag weer Duitsland in mochten.

Inchecken in het hotel en de spulletjes op de kamer. Daarna tijd voor een biertje, borrelplankje en nog een biertje. Voordat we het wisten was het 18:00u. Tijd om te eten. Een Fletcher burger en een varkenshaas later zaten de buikjes goed vol. Nog even tijd om net over de grens even een Geocache te doen. Op naar het TB hotel wat zeker wel 130 meter vanaf de ingang lag.

Nu liggen we met de beentjes omhoog. Even bloggen en TV kijken. Wat morgen weer brengt lezen jullie later.