augustus 2018

Dag 14 Waalwijk

13 augustus 2018 – Waalwijk. We zijn weer thuis. Nadat we twee weken met volle teugen van zuid Engeland hebben kunnen genieten.

Vanmorgen was het om 7 uur opstaan. Je weet het het natuurlijk nooit hoelang het gaat duren alvorens we de M25 om Londen heen waren. Richting het noorden was op Google de hele rondweg rood gekleurd. Maar wij moesten gelukkig naar het zuiden.

Het schoot zo op dat we zelfs een boot eerder mochten nemen naar Duinkerken. Dus om 10 uur vertrok de boot naar Duinkerken. Om kwart over één stonden we in Frankrijk en konden we de laatste haal naar huis rijden.

Echter zijn we nog even omgereden via Etten Leur, omdat het weer helemaal vast stond in en rondom Antwerpen. Om half vijf waren we weer thuis en nu kunnen we terug kijken op een geslaagde vakantie.

Dag 13 Stains Geocachen

12 augustus 2018 – Stains. Onder de rook van Heathrow hebben we vandaag een Geotour gemaakt. In eerste instantie hadden we bedacht om vandaag naar Londen te gaan. Maar het weerbericht was niet zo geweldig en wat moesten we nu in Londen gaan doen. Nog een keer naar de Big Ben gaan kijken? We doen vandaag maar eens rustig aan en gaan gewoon wat Geocachen. We liggen nu allebei gebroken op ons bedje.

Een kilometer van het hotel ligt het natuurpark Staines Moor. Volgens Wikipedia een heel speciaal natuurgebied. Mijn conclusie na een dagje er doorheen struinen, is dat het eigenlijk allemaal wel mee valt. Het is een groot open weiland met bossen er omheen. Het is heel erg jammer dat er hier in Engeland nog steeds mensen zijn, die het niet zo erg vinden dat je vuilnis de natuur in dondert. Wat een vuile boel is het hier en daar. Je komt op de vreemdste plekken plastic flessen tegen.

Het is uiteindelijk een hele wandeling geworden. De caches waren nogal verschillend en leuk. Er waren veel bramenstruiken en ook heel veel brandnetels. Bijna alle caches zijn uiteindelijk gevonden op een enkeling na. Tijdens het cachen werden we om de paar minuten begeleid door opstijgend vliegtuig. Toch elke keer weer mooi om te zien.

Het laatste stuk terug naar het hotel hebben we nog een kwartier bij de loslopende paarden en koeien zitten kijken. Even uitrusten alvorens we weer door de bebouwde kom naar het hotel gingen.

Nu is het nog 1 nachtje Engeland en morgen vroeg op om weer richting Dover te rijden. Daar vertrekt om 12:00u de boot terug naar het vaste land.

Windsor Castle Dag 12

11 augustus 2018 – Stains. Op bezoek bij de Koningin van Engeland vandaag. Na het ontbijt zijn we naar Windsor Castle gereden. Vanaf het hotel een klein kwartiertje rijden.

We waren lekker vroeg en dan is het nog niet zo druk. Omdat we geen cash geld meer in onze portemonnee hadden om te kunnen parkeren, zijn we doorgereden naar het station, waar we met de creditkaart konden betalen. Het geluk wat we daarmee hadden is dat een dagkaart hier maar 4 pond kost in plaats van 8.

Een paar straatjes door en we zagen de muren van Windsor Castle al opdoemen. Het was onder tussen kwart voor tien en er stond al een redelijke rij te wachten voor de toegangspoorten. We waren precies op tijd, want de rij achter ons werd gestaag langer en langer.

Voordat je hier naar binnen mag, moest je geduld hebben. We hebben anderhalf uur moeten wachten alvorens we door de security check waren en rond konden gaan lopen op het terrein. Het leek net de Efteling. Een rij voor de ingang. Een rij voor de kassa en een rij voor de security check.

Toen we eenmaal binnen waren hebben we de audiotour opgepikt en zijn we meteen doorgelopen om het wisselen van de wacht te zien. Precies op tijd konden we nog een plekje bemachtigen in een hoek bij de uitgang.

Daarna hebben we heerlijk rondgewandeld in het enorme complex. Vooral de kamers en zalen van de state Apartments maakte indruk. Wat een pracht en praal. Ook de St. George Chapel is mooi om even te zien. Daar waar Harry en Meghan zijn getrouwd. Maar met de audiotour waren we toen wel een beetje klaar. Een berg informatie waar je niet op zit te wachten.

Als laatste zijn we een stuk de long walk opgelopen en hebben nog een paar foto’s gemaakt.

Terug bij Windsor Castle was het heel druk geworden. We konden over de koppen lopen. Nog even een koffie bij de Starbucks en terug naar ons hotel. Lekker even relaxen en ’s avonds hebben gegeten tegenover het hotel bij de Black Swan vlak bij ons hotel.

Stone Henge Dag 11

10 augustus 2018 – Stains. Het weer is omgeslagen in Engeland. Het plenst flink deze morgen. Toch wilde Karin na het ontbijt nog even Cheddar in, om wat te kopen bij de vele winkeltjes. Dus de regenjas en paraplu uit de auto en lopen maar. Jammer dat alles pas om 10 uur open gaat. Een enkele om half 10, maar om half 10 waren ook deze nog mooi gesloten. Jammer voor de plaatselijke middenstand, want dan gaan we terug naar de B&B. Nog even de spullen in de auto, uitchecken en weer op pad. Hoofddoel was Stone Henge.

De eerste stop was bij Nunney Castle. Een middeleeuws kasteel die ik gisteren vond toen ik de route van vandaag aan het verkennen was. Nog leuker was het dat deze eens een keer gratis te bezoeken was. Het regende pijpenstelen toen we uit de auto kwamen. De parkeerplaats was leeg en dat is de eerste keer dat we zoiets meemaken hier in Engeland. Het kasteel met 4 ronde torens was leuk om even bezocht te hebben. Ook het dorpje Nunney was leuk. Jammer alleen van de regen. Nog even een Geocache gedaan en onze route vervolgt naar Stone Henge.

Het was wel druk bij Stone Henge. De 5 pond van de parkeerplaats hadden we bespaard door met tweeën in koor te roepen dat we lid waren van de National Trust. Dat is helemaal niet zo, maar we hebben er een toeristen pas van. Toen moesten we kaartjes hebben en met onze toeristenpas waren deze gratis. Dat scheelt dan toch weer 21,50 pond per persoon. Hup in de bus en rijden maar naar die oude steentjes. Karin had het allemaal veel groter voorgesteld dan dat het was. Het waaide hard en toen we klaar waren en terug wilde gaan met de bus kwam er weer een flinke bui naar beneden gevallen. We hebben ook nog even door het museum gewandeld, maar dat vonden deze cultuur barbaren niet zo interessant. Tijd voor een koffie en na de volgende plensbui terug naar de auto.

Het laatste stuk was richting Londen over de M3 en M25. Een paar dikke files later zitten we nu in Stains. Een mooi hotel niet al te ver van Heathrow en dat hoor soms wel eens. We hadden ook nog problemen met de wastafel. De technicus heeft het opgelost door erop te drukken. We didn’t know??? Sukkels dat we zijn. Daarna zijn we de stad ingelopen en hebben bij de Gourmet Burger Kitchen heerlijk zitten eten. Na het diner zijn we nog even verder gewandeld richting het station. Eens even gekeken of we vanuit hier nog een dagje Londen kunnen gaan doen. Dat is mogelijk en misschien iets voor zondag.

Cheddar Dag 10

9 augustus 2018 – Cheddar. Het duurste hotel van de vakantie en meteen de slechtste kamer. Wat een nacht? Zoals ik gisteren al zei stonk de kamer naar de keuken, waardoor we de raam maar dicht hadden gedaan. Jammer want dan wordt het 40 graden in het kamertje terwijl het buiten 14 is. Dan toch de raam maar open, maar dan staan enkele generatoren te blazen van de airco. Conclusie: Duurste en slechtste hotel van de trip. Dus bij het uitchecken maar eerlijk verteld dat dit het slechtste kamertje in twee weken is en even op Tripadvisor gezet.

Na het ontbijt, wat wel goed was, de auto maar weer volgeladen om verder te reizen. Op naar Cheddar met een tussenstop in Dunster om het kasteel te bezoeken.

De trip naar Dunster was drie uur. Dwars door het Exmoor nationale park en ook had onze navi weer van die éénbaans wegen gevonden. Bij het kasteel was het weer topdrukte. We moesten in een aangrenzend weiland parkeren. Scheelt wel weer 4,5 pond parkeerkosten. Ook al moest je die natuurlijk officieel wel betalen. Maar dan zijn wij domme toeristen en dan weten we van niets.

Het bezoek aan dit kasteel was wat anders dan de andere kastelen die we bezocht hebben. Dit was een compleet ingericht kasteel en je kon bijna overal naar gaan kijken. Na anderhalf uur rondgesnuffeld te hebben zijn we verder gegaan naar de bestemming van vandaag, Cheddar. Bekend van de kaas.

Cheddar ligt aan het eind van een prachtige kloof. Hier zijn de wanden 250 tot 300 meter hoog. Dus nadat we ingecheckt waren bij een geweldige B&B, was het de loopschoentjes aan en de kloof in en op.

Er was een trap in het dorp met 274 treden. Deze bracht je tot op 100 meter de rest mochten we zelf omhoog wandelen via de rim trail. Jammer dat ze daarvoor weer 5,5 pond per persoon willen ontvangen. Een beetje kletsen met de man achter de kassa en het feit dat het al kwart over vier was mochten we gratis aan de klim beginnen.

Daarna moesten we nog 150 hoogtemeters overwinnen. Het was wel een beetje afzien, maar de doorzetters gaan gewoon door omhoog en dan krijg je ook iets. Een prachtig uitzicht op de omgeving en steile wanden die 250 meter recht naar beneden gaan. Onder zie je de kleine autootjes staan.

Echter stond er een hele stevige wind die vanuit de zee vrijspel had tot aan de kloof. Zo hard dat Karin’s haarband als een parachute gelanceerd van haar hoofd waaide en langzaam naar beneden verdween in de diepte.

Na de zoveelste fotoshoot was het weer afdalen, om wat te gaan eten. We kozen voor de plaatselijke pub Whitehart. Een ham, prei pie met de 2 halve liters bier. Nu is het bijkomen van de slechte nacht en vanavond vroeg in bed.

Lands End Dag 9

8 augustus 2018 – Lands End. Vanmorgen ben ik, net als gisteren, weer door de marine kippen (meeuwen) om 4:45u wakker gemaakt. Het lijken er wel 100 die dan met z’n allen tegelijkertijd beginnen te kakelen. Snel de oordoppen in en verder slapen. Om 9 uur zaten we dan toch weer aan het ontbijt. Weer twee flink gevulde borden van onze Tony. Natuurlijk kregen we het weer niet allemaal op. Volgens mij is dat ook de uitdaging.

Na het ontbijt was het de spulletjes pakken en weer op pad. Bestemming Lands end in Cornwall. Verder dan dit oostelijkste puntje van Engeland kunnen we niet. Het was weer eens lekker druk op de weg en af en toe viel er een buitje. De ruitenwissers kraste weer eens van plezier. De politie vond het ook nodig om flink te controleren. Ik heb ze binnen een straal van 15 kilometer, 3 keer gezien langs de kant van de weg. We wilde in eerste instantie eerst bij st. Michaël Mount stoppen. Deze berg lijkt op Mont Saint-Michel in Frankrijk, maar dan net even kleiner. Toen we daar dichtbij in de buurt waren zagen we de drukte op de weg en zijn we maar doorgereden naar ons hotel.

Ook hier was het hartstikke druk. 6 pond voor elke auto die hier parkeert. Dat schiet lekker op zeg. Gelukkig hoefde wij niet te betalen aangezien wij naar het hotel toe moesten. Na het inchecken bleek waarom het hier zo druk was. Een heel pretpark voor de kinderen was erbij gebouwd. A grand experience van Shaun het schaap. The search for King Arthur en return to the lost World 4D. Hier mochten wij ook gratis gebruik van gaan maken. Normaal kost het kaartje 14 pond per persoon.

Maar natuurlijk gingen wij eerst de natuur verkennen. Enkele Geocaches en wat mooie fotootjes maken van de omgeving. Lands end is prachtig, met een ruw landschap die de krachtige zee tegen de kust aan laat beuken. Ook ligt er hier nog een scheepswrak. Die zie je 50 meter lager in een kloof liggen. Compleet doormidden. Toen we terug waren bij het hotel zijn we eerst maar eens de kaartjes gaan ophalen. Bleek dat alles om 17u sloot. Het was nu 16:22u. Dus even snel alles erdoor heen gejaagd. Even snel bij King Arthur. Shaun het schaap was geweldig dus 5 minuutjes langer, zodat we precies om 17:00u de laatste 4D film konden bekijken. Nog even wat winkeltjes af en klaar.

Na het eten zijn we nog even naar de zonsondergang gaan kijken. Voor de eerste keer hadden we het koud en dat is al heel lang geleden. De jassen zijn dus voor het eerst deze vakantie uit de auto moeten komen. Nu hopen dat dit ook de enigste keer was.

Nu liggen we op onze stink kamer. De kamer zit precies boven de keuken van het restaurant en de lucht van de hamburgers en fish and chips ruik je hier geweldig. En warm op deze kamer. Moet zeggen dat het minder aan het worden is nu de keuken is gesloten. Ben benieuwd morgenvroeg?

Morgen beginnen we rustig aan de weg terug richting Dover. Terug richting het oosten van Engeland.

Dartmoor Dag 8

7 augustus 2018 – Dawlish. Deze ochtend kregen we het eerste ontbijt van onze gastheer Tony. En wat voor een ontbijt!!! Eén waar je de hele dag op kunt teren. Waarschijnlijk vindt hij zelf dat als een portie groot genoeg is voor hemzelf, dat het ook goed is voor zijn gasten. Wat een gigantische berg eten kregen we als ontbijt, maar voor ons was het toch echt te veel. Na dit meer als toereikende ontbijt was het op naar het Dartmoor nationale park.

We hadden enkele leuke wandelingen gevonden en daar gingen we maar eens op af. Via de smalle enkelbaans wegen, want daar bestaat de zuidkant van Dartmoor national park volledig uit, kwamen we na 40 minuten aan bij de eerste Geocache.

Bij deze moesten we een stuk klimmen op een tor. Zo noemt men hier de granieten stenen die in Dartmoor overal te vinden zijn. Echter is het Geocachen niet zo populair en deze was dus al een flinke tijd niet meer gevonden. Alles was vol gegroeid met varens en daar moesten we ons een weg door banen. Eenmaal gevonden bleek de doos compleet kapot te zijn en het logboek bestond meer uit schimmel dan uit wat anders. Even de maker ervan op de hoogte gebracht alvorens we verder gingen.

De tweede was een hike stijl de berg af. We gingen op zoek naar een geheime waterval. We liepen eerst stijl naar beneden en even later liepen we langs een prachtig stroompje, met de stroom mee richting de waterval. Het was flink op en neer, bukken en planten aan de kant duwen. Ook uitkijken voor de prikkenbossen en bramenstruiken. Uiteindelijk hoorden we dat het water harder ging kletteren. Niet veel later stonden we dan ook bij de kleine maar mooie waterval. Nu nog opzoek naar de cache. En dat is zonder gps bereik een hele opgave. Maar uiteindelijk is het gelukt, al maakte Karin nog een flinke smakkerd, waarbij haar telefoon een driedubbele salto maakte. Terug zijn we omhoog gelopen via de andere kant van de rivier. Daarvoor moesten we natuurlijk nog wel even het stroompje over zien te steken.

Terug bij de auto reden we weer noordelijker. Blijkbaar begon even later pas het echte nationale park. Bij de eerstvolgende parkeerplaats stonden we al oog in oog met de Dartmoor pony’s. Er lagen wat veulentjes te relaxen in het gras en Karin was meteen in haar element. Ze bleef maar klikken met de fotocamera. Een witte, een bruine, een hele lieve. Noem het maar op.

De laatste wandeling was weer een stukje verder. Ook hier liepen we weer langs een stroompje die uitkwam op de Dart rivier. Prachtig gelegen kan je de breder wordende rivier oversteken door over grote stenen naar de andere kant te hoppen. De twee Geocaches die er lagen konden we makkelijk vinden. Beide caches lagen weer op toplocaties.

Terug naar Dawlish moesten we nog een dikke 10 kilometer over die enkelbaans weggetjes rijden. Je komt er dan ook niet onderuit om tegenliggers tegen te komen in alle vormen en maten. Van vrachtwagens tot aan trekkers. Het was af en toe een hele toer om een juist plekje te vinden om elkaar te passeren. Soms een stuk terug, bij mensen de dam op en zelfs af en toe de spiegel inklappen. Helaas is er wel een kras van voor tot achter op de auto bijgekomen. Waarschijnlijk van een bramenstruik, want iets anders heb ik niet geraakt. Maar deze avontuurlijke autoreis is al mogelijk in Engeland en daarvoor hoef je dus niet naar Azië.

Terugkijkend is het wel leuk, maar ik begrijp deze oplossing van wegen aanleggen niet helemaal. Ik weet heus wel dat dit oude wegen zijn, maar een beetje aan je infrastructuur werken kan echt geen kwaad.

Terug in Dawlish hebben we zojuist nog even wat gegeten en gaan we zo lekker lui op bed tv kijken.

Corfe Castle – Dawlish Dag 7

6 augustus 2018 – Dawlish. Vandaag zijn we weer verder gereden en hebben Corfe Castle achter ons gelaten. De rit zou ongeveer 2,5 uur gaan duren en warempel dat bleek ook zo te zijn. Als je dan pas om 14:00u kunt inchecken moesten we wat anders verzinnen onderweg. Jullie mogen 1 keer raden??? Jawel een Geocache. Karin had haar oog laten vallen op de oude binnenstad van Exeter. Een mooi rondje van een uur.

Even de navigatie instellen op een parkeergarage en rijden maar. Onderweg kom je toch ook gekke dingen tegen. Rijd je dik 100 op een 2baans A weg, komt er een trekker invoegen. Alles vliegt dan als een gek naar rechts om die trekker te ontwijken. Hoe creëer je een file?

In de buitenwijken van Exeter was het al aardig druk en kregen we natuurlijk te maken met wegen die open lagen. Een flinke tijd mogen aanschuiven en doordat de wegen op lagen konden we de gekozen parkeergarage ook niet bereiken. Even snel een andere kiezen zoeken op de navigatie en weer verder tuffen achter de rest aan. Toen de auto eindelijk in een parkeergarage stond liepen we richting het startpunt van de geocache.

Maar wat zag Karin daar al eerst? Jawel een Starbucks. Dus koffie drinken en een kleine hap alvorens de Geocache gestart kon worden.

De Geocache liep dwars door het centrum van Exeter. Langs de oude stadsmuren en mooie plekjes. Na een uurtje stonden we met de cache in ons hand. 1201 is dus binnen. Tijdens het verlaten van de staf zijn we nog even naar de Aldi gegaan om water te scoren om toen het laatste stukje naar Dawlish te rijden.

Weer een foute route over een enkelbaans weg. Deze leek net een bobsleebaan en jawel tot 2 keer een tegenligger. De struiken stonden tot 3 meter hoog precies langs de kant van de weg. Geen mogelijkheid tot uitwijken en als je dat dan ineens moet doen dan helpt dat stickertje niet. Automatisch stuur je naar rechts. Gelukkig stonden we beide meteen stil, dus had het geen rare gevolgen.

Ook in Dawlish nog wat spannende weggetjes mogen rijden en het laatste stukje in de eerste versnelling omhoog. Nu hebben we een prachtige B&B met uitzicht over zee. Karin is helemaal in haar nopjes.

Na het uitpakken hebben we lekker in het dorp op een terras gezeten. Een lekker koud biertje erbij en nog wat door het dorp gewandeld. Bij de lokaal super bekende “Gays Creamery?” geweest om even een souvenir te kopen en naar het typische Engelse bowlen staan kijken. Daarna hebben we een wat mindere maaltijd genuttigd. Nu is het wat tv kijken en morgen de natuur in. Dartmoor here we come.

Dag 6 Corfe Castle

5 augustus 2018 – Corf Castle. Een lange dag vandaag. Om 6:15u was ik klaar wakker. Karin lag ook wakker, dus heel snel het idee opgepakt om voor het ontbijt richting de Durdle Door te gaan. We hadden begrepen dat het super druk is in deze periode en zeker met dit geweldige weer en het feit dat het zondag is. Iedereen wil dan blijkbaar naar het strand en de weg erheen moet een crime zijn.

Om 6:45u is dat in ieder geval niet het geval en toen we aankwamen was zelfs de parkeerplaats nog gesloten. We hebben de wagen langs de kant van de weg gezet. Hier stonden nog meer mensen te wachten (slapen) in hun auto. Dan weet je eigenlijk al genoeg. Het was 10 minuten afdalen totdat we bij de prachtige Durdle door waren. Even genieten in de ochtend van dit prachtige natuurverschijnsel. Wat foto’s en weer terug richting auto. Alleen nu omhoog. Meteen weer zweetdruppeltjes, maar niet zo erg als dat we de eerdere dagen hadden.

Terug naar de B&B waar we om 8:25u binnenstapte. Precies op tijd voor het ontbijt. “Waar komen jullie zo vroeg vandaag?”, ging het. “Oh, even een wandelingetje gemaakt bij de Durdle Door”. “Really!!!”. Het hoogtepunt van de dag al voor half negen erop zitten. Wat nu de rest van de dag?

Na het ontbijt zijn we Tyneham gereden. Dit is een spookdorp met een geweldige geschiedenis en ligt midden in een oefenterrein van het Britse Leger. Het verlaten dorp is slechts bereikbaar wanneer het gebied officieel vrijgegeven wordt voor het publiek. Het gebied werd in 1943 aangewezen als oefenterrein. 252 mensen moesten vervolgens hun huis verlaten. In eerste instantie zou het alleen gaan om de periode gedurende de Tweede Wereldoorlog. In 1948 werd het gebied echter aangemerkt als permanent oefenterrein. Sinds 1975 wordt het gebied in de weekenden opengesteld voor bezoekers. Natuurlijk konden we ook een Geocache vinden en zo volgde er nog 2. Konden we mooi de 1200ste geocache vieren.

Nadat we terug waren bij de B&B werd het toch eens tijd om de kasteel ruïne van het dorp te gaan bezoeken. We zouden bijna vertrekken zonder het bijzondere Corfe Castle te bezoeken. Het is allemaal leuk opgezet door the National Trust. Verhalen met geschiedenis en tenten met oude ambachten. We hebben er toch weer snel een dik uur rondgewandeld.

Daarna was het tijd voor een paar heerlijke Engelse pinten in de biergarden en als afsluiter hebben we nogmaals bij de Greyhound gegeten. Nu weer uitbuiken en bloggen. Morgen gaan we weer verder.

Dag 5 Corfe Castle

4 augustus 2018 – Corf Castle. Vanmorgen waren we vroeg wakker. Gelukkig was het vannacht wat afgekoeld en hebben we heerlijk geslapen. Om half negen werden we bij het ontbijt verwacht. Midden in de privé woonkamer van B&B verhuurders stond een compleet gedekte tafel, waar we netjes bediend werden en natuurlijk de verplichte koetjes en kalfjes verhalen mochten vertellen. Na een half uurtje vonden we het wel genoeg en hebben de spulletjes maar eens bij elkaar gepakt en zijn gaan lopen.

Het was de bedoeling om een Geocache van 8 kilometer te gaan doen. We zijn met goede moed begonnen en het was prachtig, maar heet. Het eerste stuk was stijl omhoog en met deze temperaturen loop je alweer meteen leeg. Daarna was het over open weilanden met prachtig uitzicht over de omgeving en de kasteel ruïne. Halverwege hebben we toch maar besloten om terug te gaan. Te heet om nog eens 4 kilometer door de zon te wandelen. We hebben nog even van het uitzicht op het kasteel zitten genieten en hebben toe toch nog geprobeerd de cache te vinden. Helaas was dit niet gelukt. Terug bij de B&B stond er toch weer 6 kilometer op de teller. Nog even wat water gekocht in de plaatselijke buurtsuper en wat uitgerust van de ochtendwandeling.

Na de middag zijn we naar Worth Matraves gereden. Hier lag een oude Winspit steengroeven. Het laatste stuk moesten we lopen. Weer in de volle zon, maar eenmaal bij de steengroeven was er een heerlijk zeebriesje en de tunnels waren heerlijk koel. Weer een leuk stukje ruwe kust en natuurlijk even de Geocache opgezocht die hier verstopt lag. Of deze nog bestaat na ons bezoekje weet ik niet, want er zaten een paar Engelse zich heerlijk vol te proppen met chips en andere zaken precies op de plek waar de cache verstopt was. Karin was niet al te flauw en heeft hem gewoon gepakt. Je had ze moeten zien kijken. Misschien hebben we ze aan een nieuwe hobby geholpen en dat kon geen kwaad zullen we maar zeggen.

Daarna was het weer terug richting auto. Lekker omhoog via het grote keien pad wat we daarstraks naar beneden mochten wandelen. 4 kilometer later stonden we weer bij de auto. Daar lag nog een verrassing voor ons op de grond. Een netjes geamputeerd been van één of ander beest. Snel de raampjes van de auto open, airco op standje 4 en afdalen richting onze B&B.

Eerst maar eens de bezweten kleren uit en een lekkere douche. Nog even wat uitrusten en toen eens opzoek waar we konden gaan eten. Vandaag was viel de keuze op de The Castle Inn. Wel is het nog steeds wennen dat je zelf je eten besteld aan de bar. Menu kaartje in de hand. Bestellen, afrekenen, eten en vertrekken wanneer je wil. Wij besloten de Angus Steak & Real Ale Pie te nemen. Een aanrader vonden wij. Een soort stoofpotje. Heerlijk en zeker met een echte koude Engelse pint erbij. Tijd om de oogjes zo meteen maar weer eens te gaan sluiten.

Dag 4 Brighton – Corfe Castle

3 augustus 2018 – Corf Castle. We verlieten vandaag Brighton voor een korte rit naar Corfe Castle. Google gaf 2,5 uur aan voor deze route. Maar helaas niet vandaag! Waarschijnlijk houdt Google geen rekening met het Engelse verkeer van tegenwoordig. 184 kilometer en daar hebben we 6 uur over gedaan. Echt niet leuk meer. We hebben bij New Forest zeker een uur stil gestaan (Auto in de fik). Bij Chichester moesten we alleen maar de rondweg even rond. 45 minuten later mochten we eindelijk weer op het gas. En het bleef maar ophopen. Elke rotonde was het weer raak. En die heb je hier om de paar kilometer wel één. File is niet leuk, maar dan ook nog de hele dag 28 graden dan wordt de stemming in de auto niet beter helaas. De route du Soleil ging nog sneller.

Maar aangezien we tijd zat zouden hebben zijn we net buiten Brighton de Devils Dyke opgereden. Prachtig uitzicht hadden we daar over the South Downs. Maar ook hier was het al snel zweetdruppeltje op je voorhoofd. Het bleef dus tot een kort bezoek en dat was maar goed ook.

Uiteindelijk Zijn we rond 16:00u aangekomen bij ons minikamertje in Corf Castle. We kunnen onze spullen niet eens allemaal in de kamer kwijt. Dus ik heb het noodzakelijke er maar uit gehaald en de rest in de auto terug gelegd.

Daarna zijn we even snel door het dorp gewandeld. Bij het treinstation gekeken naar de stoomtrein en het mooie stationsgebouw en even gekeken waar we later konden gaan eten.

Aangezien we vandaag toch alleen maar in de auto hadden gezeten zijn we daarna naar de Old Harry’s rocks gereden. Daar hebben we een flinke wandeling gemaakt vanaf het plaatsje Studland. De weg erheen was ook alweer een avontuur. Smal, smal en nog eens smal met tegenliggers. Ik moet toch eens met mijn navigatie gaan praten, want dit kan echt niet. Nadat we de auto op een mooi parkeerplaatje hadden gezet hebben we heerlijk gewandeld en kwamen we uit op een prachtig stukje zuid kust. Jammer dat de zon dan net achter de wolken verdwijnt als je er bent. Maar het heerlijke zeebriesje deed de zweetdruppels al snel opdrogen. Na enkele foto’s zijn we weer terug gelopen naar de auto. Die verlaten op een afgesloten stukje parkeerplaats stond. Gelukkig konden we zelf de poort openen, om de parkeerplaats te verlaten. Daarna was het terug naar Corfe Castle, maar niet via de route die we volgens de navigatie moesten nemen. Nee nu nemen we de langere route met een normale weg.

Terug in Corfe Castle zijn we lekker gaan eten bij the Greyhound. Met natuurlijk een verdiende pint. Nu liggen we te zweten op ons kleine kamertje. Alle ramen open en zo maar eens gaan slapen.

Dag 3 Brighton

2 augustus 2018 – Brighton. In een strak blauw Brighton werden we vanmorgen wakker. Het zonnetje scheen dus volop en er was geen wolkje aan de lucht. Het ontbijt was goed en werd gehouden in het restaurant waar we gisteravond nog een lekkere burger hebben gegeten. Er was genoeg keuze en natuurlijk was er ook het traditionele Engelse ontbijt met vieze worstjes etc. Wij hielden het natuurlijk bij de toast en koffie.

Na het ontbijt zijn we richting The Lanes gelopen. Pas toen ik een foto wilde nemen kwam ik er achter dat mijn SD kaart nog in mijn laptop zat. Dus meteen een opdracht om een SD kaart te scoren tussen de juweliers van de Lanes. Dat ging natuurlijk niet lukken, maar uiteindelijk kwamen we een telefoonwinkeltje tegen die ze wel verkocht. Na the Lanes zijn we richting de Royal Pavilion gewandeld. Een soort Taj Mahal en een voormalig koninklijk verblijf als men eens naar het strand wilden.

Hier kwamen we Henk en zijn vrouw tegen. Een ex collega van Karin. Als dit elke dag zo gaat dan komen we nog veel bekende tegen. Ook hier hebben we weer een poosje mee gekletst alvorens onze wegen scheiden en we verder gingen met het verkennen van Brighton.

We zijn door vele kleine straatjes gewandeld. Vooral Gardnerstreet en Kensington Gardens vonden wij leuk. Een beetje Londenachtig. Vooral een grote (van alles wat) rotzooi winkel was leuk om doorheen te wandelen.

Hierna zijn we richting het grote winkelcentrum Churchill Square gegaan en hebben daar een lekker koud biertje gedronken. Toen we weer wat uitgerust waren hebben we enkele geocaches gedaan en zijn toen nogmaals lekker op een terrasje gaan zitten. 2,5 uur later zaten we er nog en hebben toen ook maar meteen het avondeten hier genuttigd. Daarna zijn we door alle kleine steegjes terug naar ons hotel gewandeld. Hier deed ik net mijn oogjes weer open. Even nog wat tv gekeken en zo dadelijk weer onder de wol.

Dag 2 Loon Plage – Brighton

1 augustus 2018 – Brighton. Na een snel ontbijt was het op richting de boot. Echter moesten we voor 9 uur ontbijten en hadden we nogal wat extra tijd over voordat de boot om 12 uur richting Engeland voer. Dus vlakbij de boot zijn we nog even een Geocache op gaan pikken. Een leuk stukje duinen met als horizon van die vervuilende petrochemische fabrieken. Daarna zijn we maar door de check inn en dubbele paspoortcontrole gegaan en als toetje mochten we ook nog de auto even openen, zodat men kon zien of we niets illegaals bij hadden.

Wachtend in rij 30 met nog veel meer andere zag ik opeens Ludo om zijn auto heen wandelen. Ludo is een collega van ICT. Dus daar zeker een half uur mee staan te kletsen alvorens we eens opzoek gingen naar koffie. Niet heel veel later mochten we de auto op de veerboot rijden en hebben we rustig een carrotcake met koffie gepakt en gewacht totdat we na 2 uur de kliffen van Dover in de verte zagen opdoemen. Even nog wat stikkers op de lampen geplakt en we konden de drukte van Dover in. Meteen lekker links rijden. Als het dan zo druk is dan valt het allemaal wel mee.

Op richting de eerste stop, Bodiam Castle. Onze navigatie hield wel van avontuur, dus we werden over prachtige enkelbaans wegen richting het kasteel genavigeerd. Soms een tegenligger en dan snel tegen je natuur in moeten reageren. Met hulp van Karin die dan riep “Naar links”!!! Zelfs hadden we even een hele dikke roofvogel voor onze auto uit vliegen. Precies in een stukje waar hij niet weg kon. We reden op dat moment in een soort tunnel van bomen en struiken.

Bij Bodiam Castle konden we de 14 dagen pas van de National Trust ophalen die we online gekocht hadden. Natuurlijk hadden we van deze nieuwe pas meteen gebruik gemaakt. Met een paar groene polsbandjes, want het lijkt wel een concert, mochten we daar eens rond gaan kijken. Een prachtig kasteel van 500 jaar oud. Na een uurtje en heel wat fotootjes hebben we onze weg weer vervolgt.

Druk was het op de weg richting Brighton. Vooral in tegengestelde richting. Daarbij waren de wegen in dit stuk van Engeland ook nog eens heel slecht. Het ene gat naar het andere moest ons Fordje doorheen, want het zijn er zoveel dat ontwijken geen optie is. Uiteindelijk waren we pas om 18:00u in Brighton. Best wel gesloopt van het links rijden en de drukte. Ons autootje hebben we opgeborgen in de parkeergarage van het hotel. Nadat we onze spulletjes ook boven hadden staan zijn we maar eens wat gaan eten en hebben we lekker langs de boulevard geslenterd richting de Brighton pier. Terug bij het hotel nog even een bakkie koffie en nu nog even douchen en naar bed.

Travel-Blogs.nl

Maandelijkse archieven: augustus 2018