Mercedes

Dag 14 Langenau – Waalwijk

5 mei 2018 – Waalwijk. Het hotel in Langenau was een geweldig hotel. Jammer dat ze ons vergeten waren tijdens het diner, maar dat had waarschijnlijk te maken dat een oud medewerkers die balie dienst had ons gewoon ergens in het restaurant neer had gezet. Bij het ontbijt ging het een stuk beter. We werden meteen aangesproken of we koffie lusten? Na het ontbijt heb ik nog even een sigaretje gerookt in de rookkamer. Een gigantische ruimte, met poolbiljart, darts, voetbaltafel en grote tv’s. Jammer dat we die gisteren niet ontdekt hadden, dan hadden we hier ons de avond wel vermaakt.

We waren aan de vroege kant met inladen. Geen probleem, want we wilde beide eigenlijk wel naar huis. Ik noem het altijd de twee weken dip. Dus hup en gas op de lolly. Ook deze keer besloten we om niet via de standaard 61 te rijden, maar via de 8 en België. Een vele rustigere route, waar wat meer gestuurd moet worden. Niet zo zaai dus en het tijdverlies is volgens Googlemaps maar 5 minuten. Karin was onderweg gecharmeerd van een hele dikke Mercedes AMG GT C Coupe waar we een flinke tijd mee op hebben gereden. Ja, ja ik kon deze bijhouden met het oude beestje. Er zaten volgens Karin twee chickies in die van de man geen bekeuringen mochten krijgen en hielden zich prima aan de snelheid.

We hebben weer gestopt in Zweibrucken om even te rusten en meteen even lekker te shoppen. Er zitten zo veel winkels en voor mij de Columbia en North Face. Maar deze keer was Karin die de shopping Queen werd.

Na het shoppen was het nog 4 uur gas geven, voordat we thuis waren. Onderweg nog wel wat oponthoud gehad bij Spa. Daar zijn ze over 14 kilometer met de weg bezig en mag je maar 70 en er was het WEC op spa aan de gang. Konden we nog net een glimp van opvangen.

Om 16:00u waren we thuis. Net op tijd, want we konden bijna niet meer door de voorruit kijken van het aantal dode insecten wat is geland op onze voorraam. Nu uitladen, wassen en op het eten wachten, want koken daar hebben we nu geen zin in.

Iedereen weer bedankt voor de leuke reactie op Facebook. De volgende trip gaat naar het zuiden van Engeland. Wie weet tot dan….

MUhldorf-am-Inn

Mühldorf am Inn – Dag 13

4 mei 2018 – Langenau. Langzaam komt het thuis weer in zicht. Vandaag een rit vanuit Slovenië naar Duitsland. Met onderweg een stop in Mühldorf am Inn. Even nog een stukje tweede wereldoorlog opsnuiven.

De dag begon wat bewolkt. Op ons gemak hebben we ontbeten en hebben daarna onze spullen naar de auto gebracht. Toen we eenmaal één voet buiten zetten begon het me toch te regenen. Van die hele dikke druppels. Hup, hup alles maar snel in de auto gegooid. Nogmaals de buienradar van Morecast geopend, om eens te zien hoe het er verder om ons heen uitzag. Jammer, volgens de radar blijft de hele morgen regenen. Dus geen Triglav nationaal park meer vandaag. Nu erop terug kijkend was dat misschien ook wel een beetje teveel van het goede geweest.

Tijd om de auto te laten reinigen van al het stuifmeel. Hij zag vanmorgen bijna groen. Na het kopen van de vignetten voor Oostenrijk was het meteen weer betalen voor de tunnel tussen Slovenië en Oostenrijk. Tot aan Salzburg hebben we dit nog 2 keer mogen doen. Waarom koop je dan een vignetten als je toch nog tol heft? Ik snap het niet.

Pas in de regio Salzburg werd het droog en toen we enkele kilometers de grens over waren gingen we binnendoor richting Mühldorf am Inn. Hier werd tijdens de tweede wereldoorlog een fabriekshal gebouwd van 400 meter lang, 85 meter breed en 32 meter hoog. (Weingut 1)

Er werd een bijna halve bol gravel (grond met kiezels) opgeworpen waarop een 2 meter dikke laag gewapend beton werd aan gebracht. Dan werd de gravel onder het beton afgegraven en er werd zelfs nog dieper afgegraven dan het grondniveau. Wel 19 meter dieper waardoor de 32 meter hoogte bereikt werd voor de productie van Duitslands nieuwste straaljager; de Messerschmitt Me262 (’s werelds eerste straaljager).

De werkers kwamen uit Dachau, en omliggende kampen en leefde o.a. in een woudkamp in het bos. Kleine houten hutje, met een laag aarde voor camouflage, natuurlijk zonder verwarming. Ze werkten 10 tot 12 uur per dag, zware arbeid in het grondverzet, betonwerk, metaalwerk voor de betonwapening enzovoorts. Als de werkers te ziek of zwak waren werden ze afgevoerd naar Auswitz. Velen hebben de ontberingen niet overleefd er wordt gesproken over 3.600 overlevenden van de meer dan 8.000 arbeidskrachten.

Echter is de fabriek nooit afgemaakt en hebben de Amerikanen in 1946 de fabriek opgeblazen. Nu liepen wij hier rond. Om er te komen moesten we eerst een stuk een bos inlopen. Er stonden nergens borden en even later bleek waarom. We kwamen namelijk via de achterkant het terrein op. Eerst moesten we een flink stuk afdalen en daarna over flinke stapels beton klimmen om bij één van de weinige nog recht opstaande bogen te komen. Het was hier stil en we zijn tijdens ons bezoek ook helemaal niemand tegengekomen. Het maakte weer een geweldige indruk om de kolossale gebouwen te zien. Diverse bunkers en overgebleven fabriekshallen. Hier hebben we toch flink wat tijd doorgebracht. Terug naar de auto zijn we over dezelfde route geklauterd.

Daarna zijn we via het drukke München richting Langenau gereden. Een prima en goed hotel. Echter geven ze hier tijdens het diner meer aandacht voor de oudjes van een busreis dan aan ons. Dus zijn we na 10 minuten zitten en nog geen aandacht van een ober, maar naar onze kamer gegaan. Morgen de laatste push naar huis.

Blejsko-jezero-Lake-Bled

Lake Bled – Dag 12

3 mei 2018 – Bled. Vandaag zijn we Bled onveilig gaan maken. Niet heus, want alles was zo’n beetje gesloten. Dat later, want we begonnen natuurlijk met het ontbijt in ons aan renovatie toe zijnde hotel. De bedden zijn in ieder geval slecht. Au in de rug en eerst even opstarten alvorens we naar het ontbijt konden. Het ontbijt zou niet zo goed zijn volgens de recensies. Dat viel allemaal best wel mee. Alleen de koffie is hier nog slechter dan in het ziekenhuis.

Na het ontbijt zijn we de andere kant van lake Bled gaan opzoeken om daar gigantisch naar boven te schouwen. 3 jaar geleden, op de dag af liepen Mount Ngauruhoe omhoog in nieuw Zeeland en vandaag doen we het een klein beetje over met deze klim. Net zo stijl maar dan minder lang. Vannacht had het geregend en de stenen bedekt met bladeren en zand waren spiegel glad. Karin ging zelfs onderuit bij de afdaling en wilde even iets grijpen. Een boom met takken spiesde haar hand. Maar op de top hadden we prachtig uitzicht op lake Bled en omgeving. Hier hebben we even lekker zitten opdrogen. We waren beiden zeiknat van het zweet. Daarna de afdaling ingezet en nog even bij de andere viewpoints gekeken. Terug bij de parkeerplaats snel terug naar het hotel met de geblesseerde Karin. We hebben het middageten lekker genuttigd op ons balkon en daarna heerlijk even niets gedaan. Leuk om te zien hoeveel geld er hier opgehaald wordt met parkeergeld. Kosten per auto a 5 euro. Hebben even zitten rekenen dat men hier op een slechte dag minimaal 1600 euro opgehaald wordt op 65 parkeerplaatsen. Och je moet wat.

Daarna zijn we naar de Vintgar kloof gereden, via een weg waarvan ik denk. “hoezo stuur je hier zoveel toeristen overheen”? Bij aankomst was het lekker rustig. Natuurlijk was het rustig, want de kloof was gesloten. Je kon er maar een klein stukje in. Dat hebben we natuurlijk ook gedaan, maar verder dan de eerste brug kwamen we niet. Daarna hebben we nog een stuk omhoog gelopen langs het hike pad wat buitenom de kloof loopt. Maar veel meer hebben we van de Vintgar kloof niet gezien. Gesloten voor onderhoud.

Op zoek naar iets anders dus. Kasteel Grad Kamen, moest een mooie kasteel ruïne zijn. Dus koers gezet daarheen. Het was een leuke rit, omdat alle wegen rondom Bled worden voorzien van een nieuwe laag asfalt. Alles dus afgesloten en dan schiet het niet op. Uiteindelijk aangekomen bij het kasteel, hangt er bord. Gesloten i.v.m. restauratie werkzaamheden. We worden er een beetje gaar van, maar ook dit was dicht. Dan maar terug naar het hotel. Even aftanken voor morgen, bier ingeslagen en er heerlijk van genoten op ons terras. Daarna zijn we nog even spareribs gaan eten bij de buren. Karin werd nog een beetje versiert, omdat ze roos kreeg en nu liggen we alweer languit op die doorgezakte bedden. Morgen weer een stuk noordelijker via Oostenrijk en Duitsland.

Cerkev-sv.-Primoza

Van Medulin naar Bled – Dag 11

2 mei 2018 – Bled. We zijn vandaag weer een stukje noordelijker gereden. Vanuit Kroatië naar Slovenië. Maar eerst moesten we de grens weer over. Drukke controle vandaag en het heeft toch zeker wel een half uur tot drie kwartier geduurd alvorens we aan de beurt waren. Na de grens werden we aangehouden door een oudere man met een vel oranje hesje aan. Wij dachten de l#l te zijn. Maar hij wilde gewoon even een enquête afnemen van wat we allemaal hadden besteed. Nou voorruit dan maar. Ff snel wat ingevuld en snel weer verder.

Het eerste doel van vandaag werd al met een uur vertraging gehaald de Skocjan Caves. We konden nog precies op tijd met de groep van 11 uur mee. Perfecte timing. Eerst moesten we een stuk naar beneden lopen via het bos en kwamen toen pas bij de ingang. Het eerste stukje was een tunnel van handwerk maar daarna kwam echt het mooiste grotten complex wat ik ooit heb gezien. Gigantisch hoog en een prachtige ervaring. Ik heb wat fotootjes bijgevoegd, maar die komen toch niet over. Vooral het stuk dat de rivier door de grot heengaat vind ik geweldig. Stalactieten en stalagmieten kennen we wel, maar de grote van de kamers is overweldigend. Na deze afdaling moest er natuurlijk ook weer omhoog gegaan worden. Zwetend en puffend zijn we weer omhoog gewandeld waar we bij de auto nog even een broodje aten en wat dronken alvorens we even verderop een geocache hebben gedaan. De eerste Sloveense cache is ook weer binnen.

Daarna de snelweg weer opzoeken en richting Lamnik om het meest gefotografeerde kerkje van Slovenië eens op te zoeken. We hebben vandaag afgeweken van de planning. Na de drukte bij de grens was deze niet meer reëel. Het laatste stukje naar dat kerkje toe was echt door het binnenland en super stijl omhoog. Gelukkig zijn we maar weinig auto’s tegengekomen. Een prachtig gezicht was het. Het kerkje boven op een heuvel met de Alpen als achtergrond.

Na dit kerkelijke bezoek zijn we binnendoor naar Bled gereden. Jammer dat de weg opengebroken was. Maar voordat ik het wist stond ik midden tussen de kranen en ander werktuig. In Slovenië was het vandaag ook nog een feestdag dus werd er gelukkig niet gewerkt. Lekker doorgereden en zonder problemen onze weg kunnen vervolgen. In Bled aangekomen onze intrek genomen bij Hotel Jadran. Een typisch Karin hotel. Oud en na mijn mening toe aan een renovatie. Maar wel een balkon en prachtig uitzicht op het meer met aan de andere kant het kasteel. Jammer dat ze deze aan het restaureren zijn en dat er een gele hijskraan naast staat. Deze hebben we op de foto maar even weggepoetst. Morgen de omgeving maar eens verkennen mits het weer niet al te hard gaat omslaan.

Pula

Met de bus naar Pula – Dag 10

1 mei 2018 – Medulin. 1 mei dag van de arbeid. In heel Europa een feestdag, behalve in Nederland en België. Dus ook in Kroatië is het een feestdag en een zondag. Winkels gesloten, openbaar vervoer op zondagsdienst. Een kink in de kabel, waar we vanmorgen geen rekening mee hadden gehouden. We wilden namelijk met de bus naar Pula. Geen gedoe met parkeren en de kosten van een buskaartje zijn niet al te veel. 15 Kuna per persoon is net iets meer dan 2 euro. Echter konden we pas om 12:20u mee met deze bus, omdat we vanmorgen iets te rustig aan hadden gedaan was de eerste bus al lang en breed vertrokken.

Na het uitgebreide ontbijtbuffet hadden we dus tijd over. We zijn langs de kust nog wat zuidelijker gewandeld en kwamen op de grote camping van Medulin uit. Hier lag nog een geocache dus die hebben we toen maar even opgepikt. Daarna via de voetbalvelden terug naar het hotel. Er was een toernooi aan de gang, waar ook hier de ouders fanatieker zijn dan de kinderen.

In het hotel hebben we nog even zitten niksen alvorens we met de bus meegingen. Leuk om met de bus door van die kleine plaatsjes te komen, waar deze maar precies doorheen kon. Af en toe was het steken en moesten andere auto’s terug rijden door de nauwe weggetjes. Na een ritje van een dikke 20 minuten stapten we precies voor het colosseum van Pula uit. Meteen maar even een rondje eromheen gewandeld. Indrukwekkend dit soort gebouwen van de eerste eeuw na Christus. Bij de geocache die we daar vonden waren we niet alleen. Een ander Nederlands koppel met hun kinderen, waren ook op zoek. We zijn ze nog 4 keer tegengekomen in Pula, want elke keer kwamen we ze weer tegen bij een andere cache. De caches brachten je meteen bij alle leuke plekjes van Pula. Het fort uit de 17de eeuw, De tempel van Augustus en de Boog van de Sergii. Tussendoor wandelen we door de leuke straatjes, waar alleen de souvenirwinkels en eetgelegenheden open waren. Na een paar uurtjes waren we uitgekeken en hebben we bij de Mcdonalds nog even een burgertje gescoord. Daarna eens uitzoeken waar de bus terug naar Medulin ging. Dit werd best vlot gevonden. Tijdens het wachten op de bus begon het wat te druppelen. Een voorteken voor wat we de komende week nog gaan krijgen? De busrit terug verliep weer prima en we stopten weer netjes voor ons hotel.

Helaas kreeg ik toen een migraine aanval, waardoor ik de rest van de dag op mijn bed heb doorgebracht. Het avondeten hebben we dus ook maar laten gaan en met een paar bakken thee en pinda’s hebben we er een echt studenten diner van gemaakt. Nu weer verder slapen, want morgen vervolgen we onze reis richting het noorden.