Dag 8 Zion Nationaal Park

Starting Location: Hurricane, Amerika

Final Destination: Hurricane, Amerika

Hotel: Comfort Inn, Hurrican

30 april 2016 – Hurricane. Vandaag de tweede dag in Zion nationaal park. Het is zaterdag en zijn we wat eerder vertrokken, omdat we dachten dat het drukker zou zijn in Zion nationaal park. Waarschijnlijk hebben de Amerikanen naar het weerbericht geluisterd en besloten om niet te gaan. Het viel dus bij aankomst alleszins mee en we hebben toen maar eerst even koffie gedronken bij een bar in Springdale. Daarna hebben we de auto weer geparkeerd op dezelfde parkeerplaats als gisteren.

Voor vandaag hebben we de Hidden Canyon Trail uit gezocht. Wederom een uitdagend en stijl pad, waarbij je met behulp van kettingen het pad kan bewandelen. Het was maar vies regenweer vandaag en het was dus niet druk op het pad. Stijl was het wel en soms werden we nog meer uitgedaagd met enkele klimpartijen.
Halverwege zijn we even gestopt en wat mooie foto’s gemaakt op een leuk uitzichtpunt. We vervolgden ons pad langs het klif en uiteindelijk kwamen we uit bij een mooi riviertje. Raar als je bedenkt dat we op 1600 meter hoogte waren. Dit was het begin van de verborgen canyon, zoals de naam al verklapte.

Vanuit hier liepen we nog verder, of misschien is klimmen een beter woord, richting een arch. Een boog gevormd door de elementen van de natuur. Vlak voor de laatste klim kreeg ik een aura in mijn oog. Een voorboden van een migraine. Ik ben op mijn gemak terug naar beneden gegaan om daar rustig te wachten op de rest die doorgingen tot het einde van de canyon. Uiteindelijk kwamen ze bij de arch die ze bijna voorbij liepen, want hij bleek niet zo groot te zijn.

Het was weer gaan regenen en toen de rest terug was zijn we maar snel terug naar beneden gegaan. We kregen het al behoorlijk koud door de combinatie van zweten, wind en de koude regen. Nog even wat foto’s gemaakt in het dal en toen snel richting de auto.

Het was pas 2 uur in de middag. We besloten om naar een shoppingmall te rijden en meteen een koffie mee te pakken bij de Starbucks. Even wat cafeïne naar binnen. De koffie was lekker, maar de shoppingmall viel tegen en we hadden het daar dus best wel snel gezien. Terug naar de auto en richting ons hotel.

Onderweg nog even gestopt bij de Wallmart. Nick en Brigitte wilde lekker op de kamer blijven en daar wat eten. Lekker in de joggingbroek voor de tv. Wij zijn samen wat gaan eten in hetzelfde restaurant als gisteren. Inmiddels is het 9 uur en worden de oogjes weer zwaar.

Voor morgenvroeg heeft Nick de wekker gezet, zodat ze naar het voetbal kunnen luisteren. Na het ontbijt zullen we Hurricane verlaten en onze reis vervolgen naar het ó zo bekende en alom geliefde Pahrump! Dit is een gehucht onder Las Vegas, onze tussenstop voordat we door gaan naar Death Valley.

Dag 7 Angels Landing Zion

Starting Location: Hurricane, Amerika

Final Destination: Hurricane, Amerika

Hotel: Comfort Inn, Hurrican

29 april 2016 – Hurricane. Vandaag staat een wandeling naar Angels Landing in Zion Nationaal park op het programma. Zion is één van de vele nationale parken die we tijdens ons tripje bezoeken. Na het ontbijt zijn we richting het dorp Springdale gereden. Dit was ongeveer een half uurtje rijden vanaf ons hotel.

Eenmaal aangekomen hebben we de auto geparkeerd en zijn we in de Zion shuttle gestapt. Omdat men de natuur hier wil beschermen rijden er hier shuttle busjes. Een ideaal systeem dat je naar verschillende haltes brengt vanaf waar je kan gaan wandelen.

De trail die we hadden uitgezocht was Angels Landing. Angels Landing is een pittige wandeling van ongeveer 8 kilometer.

We hadden de Grand Canyon nog in onze benen dus het werd al meteen pittig aangezien het pad erg stijl was en snel in hoogte steeg. Regelmatig werd er even gestopt om van het uitzicht te genieten ;-). Na een uurtje bereikte we de top, dachten we. Vanaf hier begonnen de kettingen die langs de helling liepen. Dit was leuk om te doen, maar door de drukte ging het vanaf hier erg langzaam.

Op het plateau zagen we het laatste smalle stuk van Angels Landing vol met mensen die als mieren omhoog aan het kruipen waren. Ik en Karin besloten om het vanaf hier voor gezien te houden terwijl Nick en Brigitte verder gingen. Uiteindelijk duurde het laatste stukje voor Nick en Brigitte nog zeker een uur en ze moesten veel pauzeren om terugkerende mensen de ruimte te geven. Ze waren bij terugkeer blij dat ze toch doorgezet hadden en op de top van Angels landing een geweldig uitzicht hadden over het groene dal van Zion.

We wilde in eerste instantie op het plateau op ze wachten, maar toen het begon te regenen zijn we maar alvast naar beneden gegaan. Ook tijdens de afdaling moesten we regelmatig wachten op tegenliggers. Na 4 uur gewandeld te hebben waren we weer terug aan de oever van de Virgin River.

Met de shuttle gingen we een halte terug waar we een uurtje later Nick en Brigitte weer aankwamen met de shuttlebus. Moe maar voldaan zijn we met de shuttle terug naar de parkeerplaats gegaan om vervolgens naar het hotel te rijden.

Nadat we weer opgefrist waren zijn we enkele kilometers buiten Hurricane gaan eten bij een bbq restaurant, waarna het weer tijd was om te gaan slapen.

Dag 6 Second Waves

Starting Location: Page, Amerika

Final Destination: Hurricane, Amerika

Afstand: 222 km.

Reistijd: 2:15 uur

Hotel: Comfort Inn, Hurrican

28 april 2016 – Second Waves. Vandaag was het weer een reisdag met onderweg zoals gebruikelijk een aantal stops. Het was weer tijd om te ontbijten, de spullen in de Jeep te gooien en naar de eerste stop te rijden.

Deze was net buiten Page. Vlakbij de Glenn Canyon dam bezochten we de second waves. Aangezien we geen permits konden bemachtigen voor de The Waves, dachten we hier ook een soort waves te vinden die daar op leken. De echte Waves zijn 100 keer mooier, maar helaas zonder een permit mochten we het gebied hiervan niet betreden.

Aangezien we niet beter wisten vonden wij dit gebied ook wel gaaf. We hebben heerlijk geklauterd en natuurlijk een Geocache gedaan. Door de wind zijn in de zachte zandsteen rotsen lijnen uitgesleten die op golven lijken. Vaak zie je deze lijnen in hoeken waar de wind echt kan draaien. Het gebied heeft geen officiële naam, maar vanwege de (vage) gelijkenis met de befaamde The Wave worden ze “second waves” en “Wrong New Wave” genoemd.

Er zijn geen paden aangelegd, ook vind je er geen bewegwijzering. Maar beide gebieden zijn klein en zo konden we eenvoudig zelf onze weg vinden. Jammer dat we voor de echte Waves geen permits hebben kunnen bemachtigen. Daarvoor hadden we ons al maanden geleden ingeschreven voor enkele dollars. Hierna is er geloot, omdat er anders teveel mensen het gebied bezoeken. Helaas zijn we niet uitgeloot. Daarom dit alternatief, maar volgens internet kunnen New Wave en Wrong New Wave in de verste verte niet tippen aan gebieden zoals de échte Wave!

Daarna zijn we gestopt bij de The Rimrocks Hoodoos. The Rimrocks is een verzamelnaam voor een groot aantal hoodoo’s en andere rotsformaties, die in een prachtig Badlands gebied liggen. De belangrijkste groepen hoodoos liggen in twee valleien direct naast Highway 89, de weg die van Kanab (Utah) naar Page (Arizona) loopt. Op de parkeerplaats staat een informatiebord met daarnaast een trailregister waar we ons op hebben ingeschreven. Daarna zijn we via een poortje het hek door gegaan en hebben we een droogstaande rivier in noordelijke richting gevolgd. Na 15 minuten bereikte we een klimmetje en kort daarna zagen we de hoodoos liggen. Vooral Toadstool Hoodoo valt direct op.

Terug bij de auto was het gas op de lolly en door naar Hurricane, onze basis voor de komende 3 nachten. Morgen gaan we naar Zion National Park alwaar we de Angels Landing Trail willen gaan lopen. Ook weer een uitdagende wandeling die ons een mooi uitzicht beloofd. We gaan het zien. Inmiddels is het hier weer half 11 lokale tijd en gaan onze luikjes langzaam dicht.

Dag 5 Southrim Grand Canyon

Starting Location: Williams, Amerika

Final Destination: Page, Amerika

Afstand: 328 km.

Reistijd: 4 uur

Hotel: Best Western View of Lake Powell Hotel

27 april 2016 – Southrim Grand Canyon. Koningsdag in Nederland en daarom dragen Karin en Brigitte een Oranje tintje vandaag. We vertrokken vandaag uit Williams om onze reis voort te zetten richting Page, een tripje van een kleine 350 km.

Eenmaal ingepakt en uitgecheckt gingen we weer op pad. Voordat we de Southrim van de Grand Canyon bezochten, maakte we nog eerst even een stop bij een geweldig leuke plek. Het oude en verlaten en vervallen vliegveld van Grand Canyon Airlines. Hiervoor moesten we de hoofdweg van Williams naar de Southrim verlaten, om via een grindpad naar het oude vliegveld te geraken. Een flinke stofwolk achter ons aan. Na een kwartiertje rijden over de onverharde weg, kwamen we aan bij een oud vervallen huisje en een verlaten hangar. Wat was het daar mooi en rustig. Zoiets is echt een geweldige locatie voor een film. Wat een beleving. We maakte daar wat foto’s en genoten van het uitzicht. Er liepen wilde paarden, maar we waren er natuurlijk weer gekomen omdat er een Geocache lag.

Na een uurtje hadden we deze geweldige locatie wel gezien en moesten we verder. We reden terug over het onverharde pad naar de hoofdweg en vervolgden we onze reis langs de Southrim van de Grand Canyon. In en uit de auto voor wat kodak momentjes, want ook ben je hier al meerdere malen geweest het blijft indrukwekkend. Aan het het einde van de middag kwamen we aan in Page.

Voordat we naar ons hotel gingen, bezochten we nog een spectaculaire plek. Horse Shoe Bend. Een uitzichtpunt op de Colorado River in de vorm van een, je raad het al, hoefijzer. Weer een machtig mooi natuurverschijnsel, zoals je hier er zoveel van hebt. Als je aan komt lopen verwacht je niet dat je oog in oog komt te staan met een meters hoge afgrond. Net een schilderij zo mooi. Ook hier zochten we naar een geocache, omdat we dachten dat deze vlakbij zou zijn. Maar dat bleek iets verder te zijn dan dat we dachten. Avonturiers als we zijn natuurlijk besloten we toch om de uitdaging aan te gaan en zochten we de weg naar de geocache. Via een afzetting met prikkeldraad langs de afgrond naar de andere kant het uitgestrekte plateau op. Het werd een leuke wandeling met nog leukere vergezichten. In de verte kwamen op een gegeven moment een paar dreigende donkere wolken aanzetten. Daarom zijn we na het vinden van de geocache snel terug gegaan naar de auto. Tijd om de ruitenwisser aan te zetten en het laatste stukje naar het hotel te rijden.

Dit was een hotel in de wat luxer segment. Twee kamers naast elkaar met een tussendeur. Zo konden we makkelijk bij elkaar binnenwandelen en hebben we ’s avonds nog lekker wat tv gekeken.

We aten vanavond nog bij een leuk tentje…Bonkers genaamd.

bezochten

Dag 4 Plateau point

Starting Location: Williams, Amerika

Final Destination: Williams, Amerika

Afstand: 190 km.

Reistijd: 2 uur

Hotel: M Star Route 66

26 april 2016 – Plateau point Grand Canyon. Vanmorgen ging dus de wekker om 5 uur. Even opstarten, maar dan snel de wandelkleren aan. Vandaag gingen we een zware wandeling doen naar het plateau point in de Grand Canyon. Er is volgens mij maar één manier om de Grand Canyon echt te ervaren. En dat is door af te dalen. Toen ik even een blik naar buiten deed, viel mijn mond open. Het had gesneeuwd. Een laagje van 2 cm. lag op onze auto. Eerst maar eens even de sneeuw van de auto afgehaald alvorens we konden gaan ontbijten. Hiervoor konden we terecht bij de plaatselijke supermarkt. Deze was al open op dit idioten tijdstip. Fijn voor ons, want dan hebben we in ieder geval iets gegeten, voordat we richting Grand Canyon reden. Vanuit Williams was het toch nog 95 kilometer voordat we bij de South rim van de canyon waren. 

Aangekomen op de parkeerplaats was het nog heerlijk rustig, maar met 5 graden toch wel heel koud. Dus wat extra laagjes aangetrokken. De schoenveters strak, de wandelstokken uitgeschoven, de rugzak op de rug en richting het startpunt van de Bright Angel Trail.

Tegen 9 uur betraden we de Bright Angel Trail richting Plateau Point en kon de afdaling beginnen. Nog even een foto bij het startpunt en gaan. De wandeling naar Plateau point is een hele zware wandeling. Een enkele reis van 10,5 kilometer naar plateau point, waarna je deze afstand ook weer terug moet. De afstand valt dan nog te doen, maar vergeet niet dat er 1000 hoogtemeters overwonnen moeten worden. Na een wandeling van enkele uren waren we op Plateau point. Daar hadden we een super mooi uitzicht over de Colorado River en de steile rotsmuren van de canyon. De rivier is het diepste punt van de Canyon. Inmiddels hadden we ook de jassen en vesten uit gedaan, want op plateau point was het ondertussen tegen de 20 graden. De zweet druppeltjes kwamen langzaam opzetten en dan kan de jas wel uit.
Terugkijkend naar waar we vandaan kwamen zakte de moed al wel een beetje in mijn schoenen. Je keek recht tegen een gigantische muur, waar we straks weer omhoog moeten gaat wandelen. Nogmaals een dikke 10 kilometer, maar nu niet meer omlaag, maar juist omhoog.

We hebben even de voetjes laten rusten en wat voedsel naar binnen gewerkt. Natuurlijk flink wat foto’s genomen en wat gefilmd. Hierna kon de terugweg naar boven beginnen. We wisten waar we aan begonnen waren en zoals aan het begin van de trail al stond, “naar beneden lopen is een keus, naar boven lopen niet”, dat moet gewoon. Dus dat deden we dan ook maar. Terug omhoog, een wandeling van 10,5 km waarbij we 1 km stegen. Zwaar, pittig en een enorme uitdaging. Regelmatig even stoppen om op adem te komen. De camelbaks waren ook een uitkomst. Na 4 uur klauteren, puffen en hijgen waren we dan eindelijk weer boven. Gebroken en al snel stijf. Het pilsje kwam dan ook hard aan na afloop. Maar die hadden we wel verdiend.

Terug kijkend een geweldige ervaring. Wat een indruk maakt de Grand Canyon dan. Veel anders dan als je over de bovenkant naar beneden kijkt. Maar één ding is zeker. Zo een zware wandeling heb ik nog nooit gemaakt.

Nadat we weer enigsinds wat waren bijgekomen heeft Nick ons teruggereden naar Williams. Daar hebben we ons snel wat opgefrist en hebben we vanavond lekker gegeten bij Rod’s steak house. Niet veel later hebben we het bedje van ons hotel opgezocht. Wat zijn we kapot.

Wedding Drive Thru

Dag 3 Wedding drive thru Las Vegas

25 april 2016 – Williams. Vanmorgen zijn we ook weer vroeg wakker, de jetlag is nog steeds aanwezig. We zouden rond half 11 opgehaald worden door de shuttle bus, dus we konden rustig aan doen. Eerst een koffie bij de Starbucks, waarna we een rondje gelopen hebben door het winkelcentrum van Caesar Palace, een overdekte stad lijkt wel. Helaas waren de winkels nog dicht op dat tijdstip, goed voor de portemonnee dus.

Daarna was het wachten op onze super Shuttle. Bij de receptie na een uur maar eens even laten bellen. Bleken ze gisteravond al op ons hebben staan te wachten. 10:30pm in plaats van AM en ook nog een op de verkeerde datum. Foutje in de reservering. Sukkel dat ik ben. Ik had al tegen Brigitte gezegd dat ik een mailtje gekregen had van de shuttle service of we een goede reis gehad hadden. Dus Brigitte zei nog als grapje, “heb je 10.30 pm ingevuld dan”? En ja hoor. De shuttle bus stond dus al gisteravond op ons te wachten.

We hebben maar een taxi gebeld die ons rechtstreeks naar de rental car service bracht. Elk nadeel heb z’n voordeel. Op naar Alamo waar we in Nederland de gereserveerde auto op konden gaan halen. Na de incheck konden we een mooie zwarte Jeep Patriot volladen met onze spullen. De Garmin Montana GPS als navigatie op de voorruit geplakt en we waren klaar om te gaan.

We zijn als eerste een leuke Geocache gaan bezoeken. The Wedding Chapel. Dit is een wedding drive thru en voor degene die dachten dat Brigitte en Nick echt getrouwd zijn? Helaas het was maar een Geocache. Daarna via een outlet Mall naar Williams gereden. Hier hebben we een broodje bij de Subway gehaald en zijn we vroeg ons mandje in gegaan. Morgen staat de wekker namelijk op 5uur. Op naar de Grand Canyon voor THE HIKE.

The Gun Store Las Vegas

Dag 2 Las Vegas

24 april 2016 – Las Vegas. Natuurlijk zijn we weer vroeg wakker. Dat is altijd zo en dus ook niet anders deze keer dat we in Amerika zijn. Een jetlag heeft ook zo zijn voordelen. Om 04:00u waren we allemaal klaar wakker en zijn toen maar op ons gemak over de strip gaan wandelen. Geen massa’s toeristen alleen een paar dronken gasten. Eerst een busticket gekocht om later naar het vliegveld te kunnen reizen. Dit zijn machines en let op dat je niet opgelicht wordt. Er zijn van die pippo’s die een verlopen kaartje erin leggen. Jij als toerist haalt deze eruit en het nieuwe kaartje valt dan later in de bak die de oplichter er dan uit haalt. Gelukkig was het vroeg en lag voor ons het gekochte kaartje nog in de opvangbak. Op naar Lost and Found.

Met het openbaar vervoer ben je redelijk snel bij het vliegveld. We moesten natuurlijk nog wel eerst uitzoeken welke bussen we moesten nemen. Op het vliegveld was het daarna zoeken naar de Lost and Found. Roltrapje op en zoeken maar. Blijkt het een hele kleine balie te zijn. En ja hoor. Brigitte had haar paspoorten en haar groene tasje terug. Opgelucht kon nu dan eindelijk de vakantie beginnen.

Met de bus was het daarna terug naar de strip. Daar hebben we lekker rondgewandeld bij de diverse casino’s, hebben natuurlijk even lekker wat gedronken bij de Starbucks en wat gewinkeld bij de diverse immense shopping malls van de casino’s. Prachtig om hier te lopen. Lekker in de airco.

Vanmiddag met de bus de strip verlaten en richting de buitenwijken van Las Vegas. Nick en Brigitte wilde heel graag naar de The Gun Store. Iets wat in Nederland niet mag, kun je hier gewoon ondernemen. Lekker schieten op een stuk papier. Wat een herrie is dat zeg. Zeker als ze langs ons aan het schieten zijn met geweren waar gaten van 3cm. van ontstaan. Wel mooi om te zien, maar zelf heb ik de behoefte niet.

Toen we daar van terug waren hebben we wat gerelaxt  op de hotel kamer en zijn ’s avonds richting downtown gegaan. Het oude Las Vegas wat men nu in een nieuw jasje hebben gestoken.

Eerst zijn we even over Fremont street gewandeld. We wilde eigenlijk met de zipline hier overheen vliegen, maar helaas compleet volgeboekt deze avond. We hebben dus toen maar iets gegeten, wat zeker niet aan te raden was. Wat smerig was dat. Hopelijk geen voorteken voor de rest van de vakantie.

Na deze indrukwekkende dag gaan we nu  weer ons bedje in. Morgen komt de supershuttle ons halen, zodat we op het vliegveld de auto kunnen gaan ophalen.

McCarren Airport Las Vegas

Dag 1 road trip 2016 Amerika

23 april 2016 – Las Vegas. We zijn lekker vroeg vertrokken richting Schiphol. Tijd om weer een heerlijke road trip te gaan maken, samen met Brigitte en Nick. Bij Schiphol hebben we de auto op lang parkeren neergezet. P3 in rij 414. Daar eerst maar eens fotootje van gemaakt, voordat we hem niet meer terug kunnen vinden bij terugkomst.

Om 10 over 11 vertrokken we voor het eerste vlucht naar Houston. In Houston moesten we ons 3 uur vermaken, alvorens we het laatste stukje naar Mccarran International Airport van Las Vegas vlogen. Een beetje rond hangen bij de Starbucks en wat fupa’s spotten.

De aankomst in Las Vegas was zoals je hem kon verwachten. Je was het vliegtuig nog niet uit of de eerste gokkasten kwamen je al tegemoet. Nog even een plasje en door naar de paspoort en immigratie controle en bagage claim.

Toen moesten opzoek naar de SuperShuttle die ons naar de Strip zou rijden. Bij buitenkomst vonden we eigenlijk meteen een standplaats van deze shuttle. We moesten er even op wachten, maar toen kwam dan het busje aanrijden die ons naar de Best Western Casino Royal bracht. Met de koffertjes door het casino is toch altijd weer maf. Ook al wordt je achter het Casino gedropped. Je moet toch helemaal door het casino naar de hotel balie.

Het inchecken bracht wat stress met zich mee aangezien we de paspoorten moesten laten zien. Brigitte was ze kwijt en heeft ze waarschijnlijk op het toilet laten liggen op het vliegveld. De dame van de receptie was heel vriendelijk en heeft meteen het vliegveld gebeld. Daar bleken ze het groene tasje gevonden te hebben. Wat een opluchting. Morgen maar eens kijken hoe we met de bus daar moeten komen.

Om even bij te komen zijn we nog even kort over de strip gewandeld en nu maar eens het bedje in, want het is weer een lange dag geweest. En er komen nog veel zware maar mooie dagen tijdens onze road trip.